Overweldigend Argentinië

¨Zonder woning zou de mens een verknipt wezen zijn. Ze behoudt de mens bij het onweer uit de hemel en bij het onweer van het leven. Ze is lichaam en ziel. Ze is de eerste wereld van het menselijk wezen. Alvorens ‘in de wereld geworpen te worden’ zoals de haastige metafysici verkondigen, wordt de mens neergevlijd in de wieg van het huis. En nog altijd is het huis in onze dromerijen een grote wieg.¨ - Gaston Bachelard

Dit huis wat niet meer dan een dakje boven je hoofd betekent is in mijn gevel een legergroen koepeltentje. Na een weekje langs de oostkust te hebben gereisd begon ik er langzaam aan te wennen. Als een zigeuner werd het tentje opgezet om overal tijdelijk twee vierkante meter Argentinie toe te eigenen. Een nachtje slapen, de spullen bij een en verder. Alle indrukken, busreisen en nieuwe mensen vallen steeds makkelijker op hun plek, dus zit ik met een brede grijns in het internetcafe van Esquel. Wederom weer veel gedroomd, geleerd en gezien. Alweer twee weken geleden dat ik schreef. Ik stroom over van verhalen en ga op deze rustige zaterdagmiddag er eens goed voor zitten om te bloggen.

Ushuaia (foto:flickr.com)

Het einde van de wereld
Na het verlaten van het rustieke Piedras Buena begon de lange reis naar Ushuaia, het zogenaamde einde van de wereld. Ik dommel weg in het vertrouwde blauwe pluche van de touringcar. Om 6:00 schrik ik wakker, we zijn al in Rio Gallegos en dat betekent een overstap. Het is koud en het waait. Het logische gevolg van afreizen naar het zuiden. Tussen de toeristen en families wacht ik twee uur op mijn bus naar Ushuaia. Ik gooi m´n backpack routineus in het laadruim en neem plaats naast de Boliviaanse familie. Als je het zuidelijke deel van Argentinië op de kaart bekijkt zul je begrijpen dat een reis naar Ushuaia gedeeltelijk door Chili gaat. Een ware bottleneck in het traject. De eerste stop betreft de Argentijnse douane. De tweede stop de Chileense politie voor het betreden van Chili, de derde stop voor het verlaten van dit uitgestrekte land en de vierde stop voor de terugkomst in Argentinië. Lange rijen, bureaucratie, onlogische systemen, chagrijnige buschauffeurs en geirriteerde touristen.

De overtocht in Chili

Ik ben blij wanneer het vier uur later allemaal achter de rug is. Het uitgestrekte land met de half verharde wegen doet triest aan met de regen die tegen de ramen slaat. Een uur voor aankomst transformeert het landschap. Er doemen bergen, meren en bossen op. De hele bus grijpt naar z´n fototoestel en glimlacht breed. Het landschap met onder andere zijn besneeuwde bergtoppen is fascinerend. Langs kronkelwegen dalen we langzaam af naar Ushuaia dat zich bevindt aan de voet van de berg. Een schilderachtig havenstadje met een enorm cruisseschip in de haven. Hoewel het al schemert is ben ik uitzinnig over mijn aankomst. M´n backpack op de rug, m´n rugtas op de borst en als een verloren toerist even door het centrum lopen om een plan te trekken. Ik pak een taxi en laat me naar de lokale camping rijden. Via hellende straten rijden we enkele kilometers omhoog en kom ik aan op de camping met uitzicht over de stad. De vriendelijke eigenares wijst me naar een plek en na een slopende reis zet ik energiek m´n tent op. Wanneer ik mijn gegevens laat noteren tref ik een Nederlander in het houten campinggebouw. Sterke verhalen met een biertje. Dan mijn warme slaapzak in, die ik hier in het zuiden nu hard nodig heb.

foto van de camping, met uitzicht over Ushuaia

Ushuaia staat bekend om vier klimaten per dag. Dus is het niet meer dan gewoon dat ik uit m´n tent gebrand wordt door de zon, met regen terugloop van de douches en met bewolking afdaal naar het centrum. Wat een omgeving, wat een rust, wat een schoonheid. Ik loop door de hoofdstraat en oriënteer me op een nieuw cameraatje. Het wordt een simpel analoog toestel. Dit betekent de komende weken helaas alleen tekst. Lang leve de verbeelding! ´s Middags ontmoet ik de zweedse jongen en het spaansje meisje dat ik de dag ervoor heb leren kennen in de bus. Alleen reizen heeft zo z´n voordelen door de talloze mogelijkheden van instant friends zoals je het zou kunnen noemen. Met een tas vol boodschappen om de dag door te komen beginnen we onze toch richting de gletsjer. Dit betekent van het centrum terug naar de hoger gelegen camping dat in de wintermaanden een skiclub is. Vandaar de skilift bij de berg omhoog, die op dit moment van het jaar groen en grassig is. Een steile klim die om de vijf minuten een steeds mooier uitzicht over de stad oplevert. Boven op de berg lopen we door het bos dat net zo goed in de Ardennen had kunnen liggen. Het laatste deel van de tocht is er de mogelijkheid om een lift te nemen. Ik heb de pas er goed inzitten en spreek af met het stel om elkaar boven op de gletsjer te treffen gezien zij wel gebruiken van de kabelbaan. Of het mijn snelheid was of hun tegenzin om na de lift nog verder te lopen weet ik niet, ik heb ze in ieder geval niet weer gezien. Met twee engelse jongens loop ik door tot aan het ijs en de sneeuw. Het eerder die dag verwisselen van mijn Allstars voor een paar stevige wandelschoenen blijkt bittere noodzaak tijdens deze zware en uitputtende tocht. We schieten een paar foto´s en nemen de weg terug naar het dorp. De - Milanesa Completa -, een grote sandwich met vlees en ei gaat er bijzonder goed in. Met blaren op de voeten in m´n te nieuwe schoenen loop ik zigzagggend omhoog naar de camping. M´n slaapzak in, m´n voeten bevrijd, rust.

Vuurland (foto:flick.com)

De wekker piept om half zeven. Ik ben Nederlander genoeg om voor gratis entree vroeg uit m´n bed te gaan. Samen met een Belgisch koppel nemen we halfslapend een taxi om voor achten het nationaal park - Tierra del Fuego - te bereiken. Onze vroege aankomst in het park levert een oase van rust op die genieten is met de ochtendzon en het verfrissende windje. Ik ben de eerste tourist die een stempel komt halen in zijn paspoort. - 29 januari 2009, fin del mundo, Ushuaia - neemt nu een hele bladzijde in van mijn wijnkleurige Nederlandse paspoort. Het bewijs dat ik aan het einde van de wereld was in het gedeelte van Argentinie dat Vuurland wordt genoemd. Blauwe meren, groene bossen, besneeuwde bergtoppen en mossige paadjes. Het is de schoonheid van de natuur die hier uitgebreid feest viert. De eindeloze tinten grijs, blauw, groen, rood en geel geven het park op waanzinnige wijze kleur. We staan ineens stil, vijf wilde paarden staan op het pad dat we bewandelen. Het lijkt wel een sprookje. Af en toe regent het zachtjes en komen we her en der wat touristen tegen. We warmen ons aan de openhaard van het restaurant dat in het midden van het park ligt. Het regent flink, de lol sijpelt langs ons gelaat. Als we het eiland bereiken breekt de zon weer door. Fantastisch, het landschap straalt weer. Foto´s maken, in het gras liggen, appeltje erbij. De Belgen doen de omgeving aan Lord of the Rings denken, misschien een een betere verwoording dan al die zinnen waarmee ik het park mee probeer te omschrijven. Van Buenos Aires volgde ik duizenden kilometers van de autoweg - RN 3 -. Deze weg loopt door in het park en eindigt na meer dan drieduizend kilomter bij het zoveelste bordje - fin del mundo -. Wanneer wij aankomen bij het echte einde van het park, de Ruta 3 en dus het zogenaamde einde van de wereld stormt het. Het waait, regent en is het koud. Het lijkt onderdeel te zijn van dit plekje op de aarde en ik zal het dan ook niet anders herinneren, niet is natuurlijk minder waar. In het taxibusje terug naar de stad warmen we weer op en genieten na van de dag vol natuur en verschillende weersomstandigheden. Morgen een rustdag, aldus m´n voeten. Ook op de camping heeft het flink geregend en dus wordt het een koude nacht. Ik kruip volledig in m´n slaapzak, slechts het puntje van m´n neus is te zien als blijk van mijn aanwezigheid.

De rust en ruimte in het park (foto:flickr.com)

De zon straalt op mijn laatste dag Ushuaia. Dat is fijn, want zo kan ik mijn tentje droog inpakken. Ik maak een praatje met de Groningers die naast me staan. Bijzonder om het over de - Vera - te hebben terwijl je op een camping in het meest zuidelijke puntje van Zuid Amerika bent. De spullen staan klaar om die nacht te vertrekken naar Calafate. De rest van de dag schrijf ik in mijn schetsboek om de verhalen op papier bij te houden, een kaartje op de bus voor de familie en een overlevingspakket voor in de bus. Het wordt een lange avond gezien ik pas om vijf uur vertrek. Samen met de vriendelijke Engelsen maak ik een Asado met de barbecue van de camping. Een gehalveerd olievat dat na een uurtje voorbereiden de ideale gril is voor het ingeslagen vlees. Een verukkelijke maaltijd dat wordt bekroond met een lekker flesje wijn. Ik speel nog wat gitaar en maak me om vier uur klaar voor de afdeling naar het centrum. M´n huis op de rug en lopen maar. De bus vertrekt verbazingwekkend precies om de vijf uur. Eindelijk slapen. Gelukkig zit de bus slechts halfvol waardoor alle douane- en politiepunten iets sneller kunnen worden gepasseerd. Desallniettemin weer vijf formulieren en vier het paspoort op een balie. Wanneer we de veerpont in Chili nemen staan we met z´n allen evenals de heenreis weer op het dek om de zwartwitte dolfijnen van het meer te bekijken. Razendsnel schieten ze onder de boot door. Uren laten komen we aan in Rio Gallegos. Het punt waar ik met een pauze van twee uur de bus verwissel naar Calafate. Ik schiet een internetcafe in om m´n blog te updaten. Te veel te vertellen, het gaat niet lukken. Ik kom niet verder dan wat essentiele digitale aantekeningen. Wederom val ik in slaap in de bus, zo reis ik halfslapend door Patagonie terwijl ik honderden kilometers afleg. Tegen tweeen open ik het hek van de camping en plant ik stilletjes m´n tent op het kleine veldje. Het is niet de duisternis, maar de hond van de camping die het opzetten van m´n tentje bemoeilijkt. Als ik terugkom van het toiletgebouw beweegt m´n tent. Het is de viervoeter en niet ik die als eerste mijn slaapzak vindt. Ik duw hem uit m´n tent en val in slaap.

Natuurgeweld
Ik schrik wakker. Diep geslapen op een camping die ik niet ken. Ik meld me aan bij de receptie en ontdek de grote gezamenlijk keuken. Dat wordt dus een goede maaltijd die avond. Het super toeristische dorp is duur en gefocust op slechts een attractie, de Perito Moreno. Een reusachtige gletsjer die per dag twee meter verplaatst. De huizen zijn bekleed met halve boomstammetjes en dikke lagen lak. Naast de gletsjer is het ook het huis van de president die de aandacht vestigt op dit Argentijnse dorpje. Ik ontmoet twee Duitsers die een auto huren om naar de gletsjer te rijden. Ik kan meerijden, dat bespaart me een busje vol gestresste touristen. Aangekomen bij de gletsjer volg ik het voorbeeld van de gemiddeld tourist en laat ik m´n kin hard op m´n knieen vallen van verbazing. De gletsjer is een ijzig monster dat zicht uistrekt tot ver achter de bergen. Het lijkt oneindig ver door te gaan. Grote stukken ijsen breken af die onder luid kabaal in het water vallen. Een waanzinnig en uniek schouwspel van de natuur. Ik vergaap me lange tijd aan de Perito Moreno. De eindeloze loopbruggen vol met toeristen schieten foto´s en weten zich moeilijk stil te houden. Het beperkt de lol een beetje. Aan het einde van de middag reizen we af naar uitgestorven uitkijkpunt dat meer recht doet aan zijn omgeving. De duitse jongens brengen de nacht door in het park, dus ben ik aangewezen op een lift. Met een groepje Argentijnse vrouwen in een grote auto ben ik gelukkig snel terug in het dorp. Ik maak me zelf een goede pasta en besluit de volgende ochtend te vertrekken gezien ik de enige attractie van het dorp nu gezien heb.

Perito Moreno

Meer natuurgeweld
Ik en m'n analoge camera

El Chalten

De lift terug gisteren heeft me goede moed gegeven, dus besluit ik dezelfde truc nogmaals uit te halen naar m´n volgende bestemming. Met frisse moed loop ik naar het dichtstbijzijnde pompstation. De pompbediende verwijst me door naar de ingang van het dorp waar ik meer kans schijn te maken op een lift naar het driehonderd kilometer verderop gelegen El Chalten. Een Argentijn staat z´n tuintje te besproeien en ziet me staan. Ik maak een praatje en krijg te horen dat ik m´n liftkansen nogmaals kan vergroten door naar de echte entree van het dorp te lopen. Een politiepunt drie kilometer buiten het centrum waar alle auto´s even stil staan. Ik loop in de brandende de zon met volle bepakking langs de autoweg op zoek naar de ideale liftplaats. Bezweet kom ik aan bij oomagent die me verbaasd aankijkt. Vriendelijk vraag ik de mensen een lift, maar heel succesvol ben ik niet. De dag is een stuk rustiger dan verwacht. Auto´s met tussenpozen van een kwartier doen me de moed lichtelijk in de bergschoenen zakken. Na enkele uren komt er een bus langs naar mijn bestemming. De politieagent vraagt of ik mee wil, ik antwoord niet te beschikken over een busticket. Voor 50 pesos mag ik mee, wat een korting van 20 pesos betekent. Ik besluit de mogelijkheid te pakken om het liftidee minder avontuurlijk af te ronden dan gehoopt. Rond zessen komen we aan in het schilderachtige El Chalten. Een prachtig dorp, ingesloten door hoge bergwanden, met de Fitz Roy als continue achtergrond. De plekken lijken steeds mooier te worden. Het is het sympathieke informatiecentrum van het park, de gouden gloed van de zon en de charmante gratis camping die me direct op m´n gemak doen voelen. Tentje op en de stad verkennen. Tientallen mensen komen net terug van hun trekkings in de bergen. Een dorpje van waaruit de prachtigste wandelingen kunnen worden gemaakt en om dezelfde reden veel sportievelingen trekt. Ik zoek de goedkoopste supermarkt en orienteer me op regenkleding voor mijn eigen trekkings. Alles is dubbel zo duur dan in Buenos Aires en er wordt flink gebouwd. De charme die Calafate had verloren door z´n overkill aan toerisme lijkt op deze plek binnen korte tijd ook te worden verjaagd. De gratis camping heeft geen licht waardoor velen na het ondergaan van de zon hun tentje inkruipen. Ik volg dit voorbeeld om ´s morgens fris te kunnnen beginnen aan m´n eigen avonturen in de bergen.

El Chalten

De onbeschrijvelijke vallei, hoogtepunt in Chalten

Meer impressies van m'n eerste trekking:

Ik rol uit m´n slaapzak, trek m´n wandelschoenen aan en bereid me voor op een lange dag. Snel koop ik een busticket voor m´n vertrek later die week en huur ik de aanbevolen regenkleding. Als eerste wandeling pak ik direct de klapper, een tocht naar de hoogste berg van de omgeving, de overweldigende Fitz Roy. Na een uur lopen heb ik al mijn eerste waanzinnige uitzicht. Een groen vallei met meren, rivieren, koeien en rotswanden. De woorden tijdens het bloggen beginnen nu echt te kort te schieten om dergelijke plekken nog enigzins te kunnen omschrijven. Ik kom niet veel verder dan de referentie van een vallei in de kinderfilm - Platvoet - die ik meer dan tien jaar geleden zag. De foto´s houd u tegoed. Ik wandel verder en passeer de prachtigste stukken natuur. Bossen, vennen, vlaktes, bergen, heuvels, paadjes en riviertjes. Het is een feest en een absoluut hoogtepunt in mijn reis. Geen storende railingen, touristen en informatiebordjes, slechts pure natuur. Het laatste en meest zware deel van de toch tref ik een overmaat aan Europeanen die in dit dure Argentijnse dorp hun euro´s komen uitgeven. Een pessimistische boer uit Nederland medt me uitgeput dat alles wat ik tot nu toe gelope heb, inlopen betrof. Een flinke klim volgde. Een stenig berg doet me flink zweten. Bovenop trek ik gauw me jas aan om de frisse wind rond me lichaam te weren. Grote temperatuurverschillen in de bergen. Het ene moment zweet je in een T-shirt, het andere moment sta je met een trui en twee jassen. Het groen meer, de Fitz Roy en de waterval zijn de vier uur durende klim meer dan waard geweest. Ik tref twee studenten uit Nederland. Studentikoos met grote verhalen en lachwekkende praatjes. Zo herkenbaar. Ik loop samen met ze terug en uitgeput komen ik aan in het centrum. Dit keer geen gezamenlijke keuken op de camping, dus komt het gaspitje uit de tas. Het heerlijke zakje knorr Chinese rijst in m´n kleine pannetje voelt zich als een vis in het water. Met wat gedroogde vruchten weet ik een heerlijke maaltijd neer te zetten. M´n Spaanse buurman die me had geholpen met een geimproviseerd windscherm voor m´n pitje, komt een stukje chocola brengen: - hier, je toetje -. Het geluk van de camping. De volgende dag maak ik een soortgelijke wandeling door het adembenemende gebied. Ik kom aan bij het uitzichtpunt en schiet wat foto´s met m´n analoge Kodak toestel. Het einde van de middag moet ik het rolletje vervangen, nu al benieuwd of het wat is geworden. Bij terugkomst in het dorp ben ik na twee dagen flink wandelen kapot. Hetzelfde pannetje dient nu voor een pasta en met een flesje wijn en Argentijnse overbuurvrouwen is het een heerlijke avond. Een gitaartje en de halve volle maan maakt het decor nagenoeg volmaakt.

Impressie 2e trekking:

De laatste dag Chalten is het tijd voor rust en bezinning. Een korte wandeling staat op het programma. Na twee uur kom ik aan bij een prachtige waterval. Het rustgevende geluid van het water doet me zachtjes wegdommelen in de stenen bedding. Met nieuwe energie klim ik bij de berg omhoog zodat ik uitzicht heb vanaf de top van de waterval. Een ideale plek om m´n reisaantekeningen bij te werken zodat het bloggen enigzins wordt vergemakkelijkt. Deze plek is waanzinnig, rustgevend en wondermooi. Ik heb het geluk gehad drie dagen zon te hebben gehad zodat m´n regenpak ongebruikt weer kon worden ingeleverd. Met een meer dan tevreden gevoel stap ik ´s avonds in de bus. Ik zal richting het noorden reisen over de Ruta 40. De halfverharde weg zorgt voor een lange reistijd. Deze reis van El Chalten naar Esquel zal maar liefst 26 uur duren. De nachten zullen weer warmer worden, de dagen zwoeler.

Op de top bij de waterval

De ruta 40 richting Esquel (foto:flickr.com)