Patagonia, de oostkust

26 januari 2009, Comandante Luis Piedra Buena, Patagonia, Argentina. Een internet cafe met een vergeeld toetsenbord die ik op schoot heb omdat het beeldscherm het hele blauwe bureautje in beslag neemt. Alweer een week geleden dat ik vertrok uit Buenos Aires. Er werd getreind, gebust, gelachen, geslapen, genoten en gebaald. Over sommige plekken en dagen zou ik wel vier kantjes kunnen tikken, maar de tijd dwingt me tot een slordige samenvatting. De reis begon in een zwetend Buenos Aires, maar nu ik honderden kilometers zuiderlijker ben draag ik mijn lange spijkerbroek. Feels like home.

Tussengelegen treinstation Buenos Aires - Bahia Blanca (foto:flickr.com)

Met mijn packpack, tent, gitaar en rugzak loop ik door Buenos Aires naar de stadsbus. Ik draag een klein huis met broodnodige zaken om te overleven en voel me alles behalve wendbaar en flexibel. Onwennig loop ik door het prachtige treinstation Constitucion in Buenos Aires. Het goedkope treinticket dat me in dertien uur naar mijn eerste bestemming zal brengen een grote partij reizigers uit de de minder bedeelde klasse. Eenmaal plastig genomen in de bruine afgeragde trein met DDR ventilatoren aan het plafond is het ronduit genieten. Families, hippies en einzelgangers kleden de trein aan. De eerste stukken Buenos aires tonen de arme sloppenwijken, stukken land met runderen een ondergaande zon volgen. Ik drink het typische matte met mijn buurman en zet mijn beste beentje voor in het spreken van castelaans. Gedurende nacht probeer ik een beetje te slapen evenals de rest van de coupe die van drinken wordt voorzien door een ober met spencer. Uitgeput kom ik ´s morgens om tien uur aan in het weinig sprekende Bahia Blanca. Met het kleine kaartje uit de lonely planet weet ik het central plein te vinden inclusief de touritst information. Ik heb al gauw door dat er niets te vinden is in deze stad en reis af naar de busterminal. Ik pak diezelfde dag een bus naar Viedma, vijfhonderd kilometer zuidelijker. In een gloeinde zon loop ik over de onverharde wegen naar een camping. Twee eurootjes voor een nacht slapen is niet duur. Nadat ik mijn tent heb opgezet en een korte siesta heb genomen verken ik de stad. Weinig bijzonders op de de prachtige rivier na. Het stadje aan de overkant, Carmen de Patagones lijkt charmanter, dus neem ik voor een kort bezoek een bootje na de overkant. De geplaveide straten met een witgestucte kerk doen me glimlachen en twee uurtjes later keer ik terug naar Viedma. Geen wonder dat ik honger heb na een reis van bijna twintig uur. Uitgeput neem ik plaats aan een tafeltje in de plaatselijk parilla waar ik me voor een symbolisch bedrag zo vol kan eten als ik wil. Na vlees, aardappels, groenten en toetjes loop ik zo rond als een tonnetje terug naar de camping. Natuurlijk wordt er nog even getoost met de buren en haal ik ter begeleiding van het feestje mijn gitaar te voorschijn. Ik val vermoeid in slaap en wordt ´s morgens uit mijn tent gebrand.

Rivier, vanuit Viedma zicht op Carmen de Patagones (foto:flickr.com)

Gezien ik Viedma nu gezien heb is het tijd om verder te reizen. De campingbeheerder adviseert me snel mijn spullen te pakken om de enige mogelijkheid naar het toeristische Puerto Madryn te pakken. Zwetend pak ik mijn tent en even later zit ik al in een geairconditionde bus. ´s Avonds kom ik bij schemering aan in het toeristische havenstadje. Met m´n onhandige bepakking probeer ik me een weg te banen naar de lokale camping. Een bus en een wandeling bringen me op de camping die het vijfvoudige kost van mijn afgelopen yacht. Geen keus, ik ben uitgeput en zet snel m´n tent op. Naast me staat een Duitser die op de fiets door Patagonie trekt. Een ambitieuze reis van duizenden kilometers waarvan er zo´n 1200 al zijn afgelegd. Hij nodigt me uit op zn bagagedrager en die nacht drink ik bier met een spaans sprekende duitser. We beklagen ons over de dure camping en worden uitgenodigd in het huis van een plaatselijke gitarist. Een negentienjarige gitarist die we hadden leren kennen op het strand. ´s Ochtends worden we uit onze tent gebrand, pakken onze spullen en zoeken we naar onze nieuwe vriend op de afgesproken plek. Tot mijn verwondering is hij er echt en lunchen we die middag in het huis van zijn vader. Er staat een twaalfdelig drumstel in de keuken inclusief vier gitaarversterkers. Een muzikaal huis waar die avond gerepeteerd zal worden. Ik vraag me af waar het pannetje vol hondenvoer heen gaat. Even later maak ik kennis met een Sint Bernhard zo groot als een kalf die z´n kont amper kan keren in de volgebouwde keuken. Een willekeurig stuk hout dat als snijplank dient en een halve cilinder als asbak. Het zijn slechts enkele details in het huis waar we van harte welkom worden geheten, maar waar ik het toilet liever niet zittend gebruik. ´s Avonds wordt er uren lang muziek gemaakt dat meer draait om het lawaai om de buurt wakker te schudden dan om de muziek. Ik hang een gitaar om me nek en rock met te veel distortion geroutineerd mee.

Puerto Piramides, een dorpje in het natuurpark Peninsula Valdes (foto:flickr.com)

Na een fijne nacht binnen is het plan om de volgende nacht af te reizen naar het prachtige Puerto Pirámides dat onderdeel is van het nationaal park Peninsula Valdes. Er blijkt een camping te zijn die ons gedurende nacht plaats kan bieden. Het huis met de honden, het drumstel en de vette, maar overheerlijke lunch worden daarom verlaten om ´s avonds met z´n drien ons tentje op te zetten in het rustige en prachtige puerto pirámides. Een toeristische trekpleister waar orca´s, zeeleeuwen en walvissen te zien zijn tijdens de juiste momenten van het jaar. Helaas moeten wij het doen met het ruisen van de zee die wordt ingesloten door prachtige bergen. We maken muziek en genieten van de omgeving. ´s Morgens sta ik vroeg op met de zon om met m´n camera prachtige vakantiefoto´s te schieten die ik in mijn verbeelding al in de woonkamer zie hangen. Ik klim naar het topje van de berg en zie hoe het dorp wakker wordt. Enkele uren later is de tent weer ingepakt en zitten we weer in de bus. Ik laat mijn nieuwe vrienden achter in Puerto Madryn en pak de bus naar Comodoro Rivadavia.

Puerto Piramides, het uitzicht vanaf de bergtop (foto:flickr.com)

Gedurende mijn reis richting het zuiden wordt er honderden kilometers dankbaar gebruik gemaakt van de snelweg, - ruta 3-. Het is een doodgewone tweebaans snelweg die de enige route naar het zuiden betreft. Onderweg is er niets te zien. Een oninteressant droog en rauw landschap dat alles behalve tot de verbeelding spreekt. Het voelt gek aan in een luxe bus die iets te koud is door de airconditioning. Er wordt een duitse oorlogsfilm gedraaid en we worden voorzien van zoete ranja. Tijdens de reis naar Comodoro Rivadavia slaat het weer om en regent het flink. Ik kom aan in een afgekoelde industriestad die eerder gepasseerd dan bezocht moet worden. Geen weer voor de camping dus zoek ik een goedkoop plaatselijk hostel. Tevreden gooi ik mijn spullen op het instabiele stapelbed dat in een kamer staat die ik deel met vijf Argentijnen. Een combinatie van een huis met een grote familie en een hostel. De woonkamer wordt dan ook door beide groepen gebruikt. ´s Avonds drink ik een cocktail van witte wijn en appelsap op mijn kamer met de sympathieke straathandelaren op mijn kamer. Een verstrooide jongen speelt op mijn gitaar en zingt vreselijk terwijl hij naar z´n mp3-speler luisterd. ´s Avonds wordt ik opgepikt door een vriend die ik via via ken o meen biertje te pakken in de plaatselijke kroeg. Ik kom laat terug in het hostel waar iedereen in mijn kamer al slaapt terwijl de televisie nog hard aan staat op het voetbalkanaal. Wanneer ik laat wakker wordt in de morgen trek ik mijn kast open en vind ik een lege rugtas. Ik vloek, kijk verschrikt om me heen en realiseer me dat mijn camera is gestolen. Mijn digitale vriend die zo trouw mijn verhalen ondersteunde is verdwenen. Teleurgesteld, boos en onrustig probeer ik verhaal te halen bij het hostel. De verstrooide idioot die de nacht ervoor mijn gitaar mishandelde was vertrokken werd gemeld. Hij werd onomstotelijk als dief aangewezen door de hostelgangers, waarvan het paspoortnummer in de geimproviseerde administratie natuurlijk niet klopte. Ik belde mijn nieuwe vriend, een local, op om te vragen mij bij te staan in een bezoek aan het locale politiebureau. In een simpel notitieboekje worden aantekeningen gemaakt. Als ik vraag om een offíciele melding wordt de computer pas geraadpleegd. Over acht dagen kan ik een verslag ophalen die als bewijs kan dienen voor de verzekering. Er valt verder weinig aan te doen en troost me met de gedachte dat het vanaf nu zorgelozer reizen is. Ik koop een busticket om dezelfde dag de stad nog te verlaten. Het wordt een nachtbus zodat ik de hele zondag kon gebruiken om te chillen met Nicolas, - de local – en zijn vriendin. In het naastgelgen strand maken we een asado en genieten van het prachtige strand. Met de 4x4 van zijn vader rijden we naar het topje van de berg waar we een fantastisch uitzicht hebben over de stad. ´s Nachts rond enen pak ik de bus naar Comandante Piedra Buena. Ik maak wat aantekeningen in mijn schetsboek en denk nostalgisch terug aan de tijd dat ik nog een camera had.

Rada Tilly, uitzicht op Comodoro Rivadavia (foto:flickr.com)

Deze ochtend kwam ik vroeg aan in in Comandante Piedra Buena. Het nationale park – Monte Leon – was voor mij een goede reden om een stop te maken in dit vredige dorpje. Om mijn reis niet stil te laten staan informeer ik naar de mogelijkheden voor een reis naar Ushuaia, - het einde van de wereld -. Het meest zuidelijke plaatsje op de aardbol kan niet ontbreken op mijn tour door Argentinie. De beste mogelijkheid blijkt komende nacht te zijn, dus besluit ik niet te slapen in Piedra Buena. Ik koop m´n ticket, stal m´n spullen op een camping en heb de hele dag om alsnog te genieten van het stadje. Het nationale park waarvoor ik gekomen ben blijkt op dertig kilomter afstand te liggen. Een taxi is te duur, dus besluit ik met een fles water in mijn rugzak te liften. Na een half uurtje heb ik beet en wordt ik afgezet bij de ingang van het park. Met een verbaasde blik wordt me gevraagd waar m´n auto staat. Ik meldt dat ik te voet ben en wordt dan ook op deze manier genoteerd in het bezoekersregister, - holanda, a pie -. Ondanks m´n succesvolle reis naar het informatiecentrum blijkt het park alleen een optie te zijn indien ik een auto heb. De enige optie is dus de eerste de beste bezoeker met auto aan de jas te trekken voor een een rondrit in het park. Zo gedacht, zo gedaan. Een vriendelijk echtpaar uit het Argentijnse Cordoba neemt me mee in hun zilverkleurige 4x4. We bezoeken de – pinquinera -, een stuk land plus strand waar zich een hele pinguen kolonie heeft verzameld. Fantastisch. Gek om in de stralende zon een pinguin over een droog stuk land te zien waggelen. Een strand waar honderden pinguins half in het water ligger ziet er natuurlijker uit. Met de robuuste auto touren we door het park waar we nog meer dieren zoals zeeleeuwen en albatrossen zien. De puma die af en toe door het park schijnt te lopen heeft vandaag natuurlijk vrij. Na een prachtige dag in het park met de vriendelijke Argentijnen wordt ik comfartabel afgezet in Piedra Buena. Een warme douche, m´n spullen gepakt en op naar het Internet café. Tijd om te bloggen. Over een uurtje gaat m´n bus en zal een lange reis naar Ushuaia beginnen. Morgenvroeg een overstap in Rio Gallegos, morgenmiddag een veerpont in Chili en morgenavond de aankomst. Waarschijnlijk koop ik mezelf een goedkope camera om m´n reis alsnog vast te leggen zodat m´n volgende bericht weer beeldmateriaal heeft. Ik swingel m´n sjaal om m´n nek en verlaat het tl verlichte etablissement om verder te reizen.

Pinguïns in nationaal parque Monte Leon (foto:flickr.com)

De grote reis

Nadat ik de ijzers uit het vet had gehaald was ik er op uitgetrokken. Op een verlaten rivier maakte ik grote slagen terwijl de winterwind door mijn haren blies. Ik snoof de vrieskou op door een verstopte neus en vroeg mij af wanneer de volgende stempelpost zou komen. Het was de eerste keer sinds jaren wat waarschijnlijk de reden was van mijn vroegtijdige vermoeidheid. Ik zag de schaatstocht niet meer zitten en al klunend wende ik mij naar het dichtstbijzijnde herenhuis. Er deed iemand open die me zorgelijk aankeek. Als een blok viel in slaap op de roodleren bank, de schaatsen nog aan. Er kwam een boos telefoontje. De KNSB was woedend over het verlaten van de tourtocht zonder afmelding. Ik schrok wakker. Het zweet stond op mijn voorhoofd. Zomer in Argentinië, zelfs een laken is te warm. En terwijl het al dagen dooit in Nederland, droomde ik dus aan de andere kant van de oceaan over schaatsen.

...

Sinds mijn terugkomst uit Uruguay ben ik druk bezig met toekomstplannen. Architectenbureaus, universiteiten en mogelijke reisbestemmingen werden onderzocht. Een gezonde onrust in het hoofd die tijdens de zomernachten de meest uiteenlopende dromen opleveren. Het waren zinvolle dagen waar weinig smeuïgs over valt te schrijven. Overdag lopen de temperaturen op tot veertig graden waardoor de stad vooral ’s avond en ’s nachts leefbaar wordt. Gelukkig kwam het gisteren met bakken uit de hemel vallen wat een heerlijke zondagmorgen opleverde. Het echte leven begint hier volgende maand pas weer een beetje, de echte doorstart pas in maart. Dus heb ik besloten het voorbeeld te volgen van de – porteno – de stad komende weken te verlaten.

Al in Uruguay droomde ik weg bij de plaatjes, verhalen en plekken van Patagonië in mijn reisboeken. Het zuidelijk deel van Argentinië dat erg dun bevolkt is schijnt wondermooie plekken te kennen. Bergen, meren, gletsjers, stranden en bossen zijn slechts een greep uit de natuurlijke schoonheden van dit land. Dus sloeg ik afgelopen twee weken een overlevingspakket in om er morgen, - maandag 18 januari - op uit te trekken. Als een Nederlandse koopjesjager bezocht ik tal van campingwinkels om mijzelf te voorzien van onder andere tent, slaapzak en wandelschoenen. Een reis van duizenden kilometers kent zo zijn voorbereiding. In mijn schetsboek heb ik een reis uitgestippeld waar ik nu al kippenvel van krijg. Morgen pak ik de trein naar Bahia Blanca. Het eerste deel van mijn reis volgt de oostelijke kustlijn van Argentinië. Het tweede deel van de reis zal zich in het westen bevinden langs de Andes, het gebergte dat Chili van Argentinië scheidt. Met de trein zal ik slechts enkele honderden kilometers reizen om vervolgens al liftend zuidwaarts te trekken. Gezien ik aan de andere kant van de evenaar zit, zal het richting het zuiden steeds kouder worden. Aangename temperaturen waar ik naar uit zie. Met camera en schetsboek, maar zonder laptop, zal ik komende week op mijn blog een reisverslag proberen bij te houden.

Nu is het avond en trek ik zoals gewoonlijk mijn hardloopschoenen aan. Ik ren vijf – blokken – om vervolgens een paar rondjes om het ovaalvormige park te lopen waar in de avonduren sprake is van een harde kern hardlopers, waaronder ik. Terwijl de zon langzaam wegzakt, spreidt zich een gouden gloed uit over de stad die de wolken hier en daar dezelfde kleur geeft als mijn voorhoofd. Blij herken ik de gezichten van het park; de boekverkoper met zijn ronde brilletje, de verhalende zwerver en de donkere percussionisten zijn slechts een greep uit dit levende theater dat de wereld heet. Voldaan en bezweet kom ik thuis. Ik spring onder de douche en met m’n ogen dicht droom ik weg over m’n reis. Ik ben benieuwd waar zal ik komende weken zal slapen, lopen en eten.

Back to basic

Het was mijn koudste – oud en nieuw – ooit, maar dan wel op een van de mooiste plekken van Zuid Amerika, een kaap in Uruguay afgesloten van de buitenwereld. Nu ik terug ben in Buenos Aires kijk ik terug op een veelzijdig jaar dat werd afgesloten met een unieke vakantie. Terug in de realiteit lijkt 2009 pas echt te beginnen. Nieuwe plannen, voornemens, maar vooral meer nieuwe avonturen. Maar eerst een terugblik op de jaarwisseling en het Uruguayaanse Utopia.

...

In het laatste weekend van 2008 pakte ik mijn tas om op de 29^e te vertrekken. Met mijn paspoort op zak die na drie maanden Argentinië schreeuwde om een nieuw toeristenvisum passeerde ik de douane in de terminal van de – Buquebus –. Door de incheckbalies met lange rijen voelde het gebouw aan als een luchthaven, waar het niet dat we even later in een boot zaten in plaats van een vliegtuig. De – Buquebus –, een boot verbinding met Uruguay, was dan ook een ware opluchting met alle aanwezige vakantiestress van medereizigers om me heen. Ik betrad een veerpont dat een klein dorp op zich was. Winkels, terrassen, gokautomaten en ruim opgezette stoelen tot wel twintig naast elkaar. Het betrof het tegenovergestelde van de benauwdheid van een vliegtuig. Heerlijk dommelde ik weg in het blauwe pluche van de Buquebus. Enkele uren later was het comfort voorbij. Als low-budget reiziger had ik natuurlijk het goedkoopste ticket genomen, en dit betekende een bus vanaf Colonia naar Montevideo in plaats van de rechtstreekse bootverbinding. Slaperig kwamen we aan in de hoofdstad van Montevideo waar we die avond zouden overnachten bij vrienden van vrienden. Veel meer dan een lange wandeling langs het strand met zijn eindeloze appartementen met witte balkonnetjes werd het niet in Montevideo. Na een slechte nacht op een geïmproviseerd bed begaven we ons halfslaperig met en een kop lauwe koffie achter de kiezen naar het busstation. De maatschappij die ons vervoerde luisterde naar de prachtige naam – Rutas del Sol –, het begin van onze vakantie. Ik splitste me af van de groep die zich rechtstreeks naar Cabo Polonio begaf. Door een uitnodiging van een architect in zijn vakantiehuis pakte ik een andere bus om de eerste vakantiedag door te brengen in het zonnige – La Pedrera -.

Strand van La Pedrera

Een drietal uren na vertrek uit Montevideo liep ik in de brandende zon met backpack door La Pedrera. Het resort waar ik moest zijn bleek vier kilometer verderop te liggen. Dus pakte ik de eerste volgende bus voor een eurootje om zo’n vijf minuten later me precies laten af te zetten op de plaats van bestemming. In Uruguay kun je je busstation zelf maken. Daar stond ik, in de middle of nowhere met m’n schetsboek en de naam van een Uruguyaan die het park beheerde. Het rood bruine zand van de landweg kraakte onder m’n Allstars. De parkeerbeheerder zag me al van honderden meters ver aankomen en bleef me compleet verbaasd aanstaren tot het moment dat ik zijn naam noemde. Vriendelijk legde hij mij de locatie van het vakantiehuis van de architect uit zodat ik mijn pad over de zandweg kon vervolgen. Ik liep op een groot stuk grond van vele hectares groot met hier en daar een huis dat aandeed als een paviljoen. Het glooiende landschap zorgde ervoor dat ik pas na tien minuten het huis kon zien dat ik zocht. Ik trof de vrouw en kinderen van de architect en werd na een verbaasde blik binnen gelaten. Een wit strak vakantiehuis met bescheiden zwembad en prachtig uitzicht. Een uur later trof ik de architect waarop een ontspannen middag volgde. We liepen over een prachtig verlaten strand, dronken wijn, aten – pan dulce (zoete kerststol) – en natuurlijk was er – dulce de leche -. Een super vriendelijke man die me ’s avonds afzette in het centrum van - La Pedrera -. Na het vinden van een hostel sjokte ik even langzaam als de locals door de straten en langs het prachtige strand. Een ontspannen plek met dito mensen. Uitgeput van al het gereis probeerde ik ’s nachts mijn rust te pakken. Het hostelfeestje en mijn beroerde kamergenoot waren niet de beste ingrediënten voor een zwoele zomernacht in deze rustige badplaats.

Vakantiehuis La Pedrera

Op de laatste dag van het jaar stond ik vroeg in de morgen bij het busstation van La Pedrera om in een half uurtje naar Cabo Polonio te reizen. Met een grote groep medereizigers werden we een half uurtje later afgezet aan de kant van de weg. Door de onbereikbaarheid van het dorpje waren we genoodzaakt een taxi te nemen. Een minitruck, met grote banden om de duinen en het strand te trotseren, bracht ons al wiebelend en schokkend in een half uur naar de plaats van bestemming. Een duinlandschap van zand en gras. Een strand, een vuurtoren, houten huisjes en een wapperende vlag. Een plek waarover normaal alleen wordt geschreven. Ik was er. Via zandwegen bereikte ik het strand. Ik vroeg me af waar in vredesnaam mijn hostel zich moest bevinden. De professionele website van mijn slaapplek contrasteerde met het houten gebouwtje dat het hostel moest voorstellen. Ik trof de zwevende eigenaar en begroette de mensen in de hangmatten. Ik prees me gelukkig, want de veranda in combinatie met het uitzicht op de oceaan leek de beste plek van de kaap te zijn. Geheel zonder elektriciteit was het dorp niet, dus trof ik boven verwachting een koelkast in de gemeenschappelijke keuken. Desalniettemin werd het hele dorp ’s avonds slechts verlicht door kaarsen en de maan. Na een zoektocht door het mini dorpje vond ik mijn Argentijnse vrienden die een te klein huisje hadden gehuurd voor te veel mensen. Er werd getoost op de waanzinnige plek waar we die avond oud en nieuw gingen vieren.

Het oosten van de kaap

Oudjaarsavond was koud. Na een flinke regen het weekend ervoor was er een zuidenwind komen opzetten die heel Uruguay deed bibberen. Dus droeg ik een lange broek met twee T-shirts, een trui en een trainingsjas terwijl we aftelden tot het twaalf uur was. Kort na het avondeten toostte ik nog op jullie in Nederland gezien het nieuwe jaar in Europa al was begonnen. Drie uur later ontpopten we de champagne, wensten we elkaar een gelukkig nieuwjaar en keken we naar prachtig vuurwerk. Dit was prachtig te zien doordat het hele dorp donker was en mensen flink hadden geïnvesteerd. We trokken met de groep door het duinlandschap, dronken met wildvreemden, kusten iedereen een gelukkig nieuwjaar en eindigden al dansend in het plaatselijke restaurant op een houten dansvloer. Zonder zaklantaarn was het moeilijk om de weg terug te vinden. Met het eerste geluk van 2009 in het bloed bleek het slechts een kwestie van vallen en opstaan en viel ik als een blok in slaap in mijn houten stapelbed met het geluid van de zee op de achtergrond.

Zonsondergang

Donderdag 1 januari werd ik uit mijn bed gebrand door de zon en besloot ik voor het eerst in mijn leven een nieuwjaarsduik te doen. Nog half slapend rende ik over de Zuid Amerikaanse schelpjes rechtstreeks de oceaan in. In één klap was ik wakker. Ik had de smaak voor 2009 direct te pakken. Heel veel warmer was het die dag niet, dus pakte ik een aansteker om een superklein boilertje aan te steken die mij een warme douche bezorgde, waar het niet van een heel klein straaltje. Ik verkende de kaap die aandeed als een eiland doordat het werd ingesloten door de oceaan aan noord-, oost- en zuidzijde. Dit betekende twee stranden, een Noordstrand en een Zuidstrand, en een stenige Oostkant. Deze oostkant betrof het leefgebied van honderden zeeleeuwen. Dus liep ik over de stenen om wat plaatjes te schieten van deze vormloze beesten. Ik schrok me dood toen één van hen zijn bek opentrok op het moment dat ik onbedoeld tot twee meter was genaderd. Ik deinsde terug, geschrokken en verbaasd door de agressie en het formaat van deze mannelijke zeeleeuw. Vanaf het hoger gelegen deel van de Kaap was het dorp prachtig te zien. Een zanderige hoofdstraat was te herkennen waar bewoners hun handgemaakte souvenirs verkochten. De vissersboten werden met balken over het strand verplaatst om zich direct weer klaar te maken voor de volgende nacht. Het zuidstrand bezat dezelfde schoonheid als het noordstrand waardoor de keuze slechts werd gebaseerd op de windrichting. Het fascinerende decor van stranden, huizen en duinen werd afgemaakt door nog mooiere luchten. Overdag blauwe hemels met sprookjesachtige witte wolken en ’s avonds een zonsondergang die de hemel van lichtoranje tot vuurrood kleurde.

Uitzicht vanuit het hostel

Het waren heerlijke dagen waarin ruimte was om te lezen, te schrijven en te dromen. Na drie dagen besloot ik de hoogste duin in de verte te beklimmen wat mij na een uur sjokken door het zand een prachtig uitzicht bood op het dorpje. Via een lange omweg terug zag ik de meest uiteenlopende kleuren zand, verschillende soorten gras en in een uitzonderlijk nat stukje zelfs kikkers. De zon ging onder en ik genoot. Samen met mijn nieuwe vrienden van het hostel bekeken we later op de avond ook de ondergang van de maan. De maan verdween achter de bomen, waardoor het dorpje zich in nog meer duisternis hulde. Een fascinerende sterrenhemel sluierde zich over de kaap. Getipt door een Spanjaard liepen we rond middernacht naar het strand om Plankton aan de oppervlakte van de oceaan te zien zwemmen. Plankton fluoresceert ‘s nachts en lijkt licht te geven. Ik trok m’n schoenen uit en stapte voorzichtig in het water. M’n voeten werden omgeven door plankton zodat het leek alsof ze waren gehuld in kerstverlichting. Een fascinerend natuurfenomeen waar ik lyrisch over werd. Ik bedacht me niet en rende naar het hostel voor m’n zwembroek. Die nacht sprong ik in de oceaan en werd m’n lichaam door de natuur verlicht. Ik schreeuwde van opwinding terwijl de adrenaline m’n lichaam moeiteloos verwarmde. Ik trok mijn arm uit het water en hield het tegen de achtergrond van een zwarte lucht met stralende sterren. De sterren leken door te lopen over mijn linkerarm door de aanwezigheid van het lichtgevende plankton. Uniek, spectaculair, ronduit fantastisch. Na een warme douche en een warme trui bleef ik voor het hostel uren luisteren naar het geluid van de oceaan.

Toch televisie

De volgende dag werd ik energiek wakker en was het genoeg geweest op deze plek. Ik had prachtige natuur gezien, mooie mensen ontmoet en goed gefeest. Het was tijd om het ontspannen dorp waar dagelijks massaal wiet werd gerookt te verruilen voor de echte wereld. Tijd voor al die nieuwe plannen die ik in de afgelopen dagen had gemaakt. Dus pakte ik de dag erop, vroeg in de morgen, onder het genot van een stralende ochtendzon met lange schaduwen, de speciale taxi naar de vaste weg. Een bus naar Montevideo en een bus naar Colonia. Vanaf Colonia de Buquebus naar Buenos Aires. Vanaf het bovendek zagen we de wereldstad naderen. De skyline met zijn hoogbouw en verlichte kantoren in een gouden decor van zonlicht lachte ons toe. Het voelde heerlijk om weer thuis te zijn. Tot mijn eigen verbazing veranderde ik als een kameleon mee met m’n omgeving. Ik stuurde e-mails, scheerde me eindelijk weer eens na vijf dagen, deed me te goed aan een volle koelkast en nam een uitgebreide douche. Nu is de stad uitgestorven en zweet het in de warme zomerzon. Dezelfde zon die dankbaar wordt gebruikt voor het smeden van de beste plannen voor komende dagen, maanden en jaren.

De foto's maken het verhaal af van de plek waar ik dagen lang geen besef had van tijd, datum of dag...

Zeeleeuwen
Cabo Polonio vanuit het oosten
Vissersboten
Achtergevel hostel
Zuinig met water!
Cabo Polonio vanuit het westen
Restaurant
Wandelen langs het strand
Noordstrand (vroege morgen)
Taxi terug
Het bovendek van de Buquebus, terug naar Buenos Aires

Zwetende feestdagen

Zondag 28 december, Buenos Aires, 28 ^oC

Terwijl mijn ventilator deze week overuren draait kruip ik eindelijk weer achter mijn computer om terug te blikken en te schrijven over wat er allemaal zo tegen het einde van 2008. De Argentijnse kerst, het percussie geweld in het culturele centrum, de Boca Juniors die kampioen werden en al die andere dingen in deze stad die mij vrolijk stemden en zoveel energie gaven. De stad lijkt soms een groot festival met duizende podia waar je kunt eten, drinken, dansen, ontspannen en feesten, maar vooral genieten.

Cultureel centrum gevel

Het weekend wordt gedomineerd door de betere feestjes. Zo komt het vaak voor dat ik zaterdags met mijn plattegrondenboekje door de stad slenter om op plekken te belanden waarvan ik het bestaan niet had kunnen vermoeden. Een week geleden liep ik samen met een vriendin de feestlocatie straal voorbij door het ontbreken van enige vorm van activiteit en klopten we even later aan bij de zwarte deur in het midden van de halfdonkere straat. Achter deze deur een prachtig pand met een kelder waarin het feest enkele uren later los barstte. Dit in de stad waar je om elf uur ’s avonds pas begint met je avondeten en waar je dus rond de klok van drie je nacht pas echt begint. Het vreet energie, maar is het zeker waard. Als je dan op zondag rond middernacht je bed denkt in te kunnen kruipen na een ontspannen zondag krijg je net voor het tanden poetsen een berichtje met de uitnodiging om een – clownshow – te bezoeken. Je loopt tien blokken en belandt ergens bij iemand thuis die zijn woonkamer tot podium heeft gemaakt. Twintig man publiek en zes clowns die alles uit de kast halen om ook zondagavond tot een groot succes te maken. Vrienden die voor vrienden optreden. De mensen voor de mensen. Met de pet rond om de waardering van het initiatief te steunen en lekker napraten met een plastic beker bier en relaxte mensen. Dat is Buenos Aires op zijn best.

Cultureel centrum

Op maandag probeer je dan met enig slaaptekort de week zo goed mogelijk te starten. En als je wilt kun je aan het einde van de dag je culturele hart op halen door naar de wekelijkse – Bomba del Tiempo – te gaan. Gezien dit er al weken was bij ingeschoten stond ik die avond in de enorme rij toeristen en locals om bekendste percussieband van de stad te zien. Het culturele centrum zag er fantastisch uit. Een oude fabriek, met een binnenplaats die werd gedomineerd door een metersbrede oranje stalen trap die als podium voor de band zou dienen. De avond begon met het publiek die muziek maakte. Iedereen kon zijn eigen percussie instrument meenemen om zich tot de groep mensen te voegen die enthousiast stonden te trommelen op de aanwijzingen van de – percussiedirigent -. Toen de hoofdact begon stond de hele binnenplaats afgeladen met mensen. En zoals op zoveel plekken bij muziek in Buenos Aires ging het publiek helemaal uit zijn dak. De plek was fantastisch, het publiek geweldig, maar ik was al lang uitgetrommeld in mijn hoofd. M’n handen jeukten om een gitaar te pakken en een verfrissende melodie over de oneindige ritmes van de band te improviseren. Er mochten dan veel mensen dansen, de – muziek – wist me niet te raken. Ik schoot wat plaatjes in het rond en verbaasde me meer over de rauwe locatie met gave neonverlichting. Na tweeënhalf uur was het meer dan genoeg geweest en verliet ik de plek voor een pizza bij de lokale kroeg.

Percussieband

Het was de week van kerst. En zoals uit de verhalen waarschijnlijk al is op te maken is Buenos Aires de stad van de avond en de nacht. En hoewel het een romantisch idee zou zijn dat in Zuid Amerika alles wordt verkocht op straat door de lokale handelaar op een handgeweven kleed heb je hier eveneens ordinaire koopavonden. Twee dagen voor kerst was het niet alleen een koopavond, maar eveneens een koopnacht. Warenhuizen die hun deuren open houden tot vier uur ’s nachts. Dus liep ik die avond in een glimmend gebouw tussen de gestresste shoppers door te dure winkels. Buenos Aires zal Buenos Aires niet zijn geweest als het drukste punt van de shoppingmall zich rond een televisie bevond met een voetbalwedstrijd. De competitie kon die avond worden beslist en zo werden de – Boca Juniors – die avond kampioen. De voetbalclub uit de kleurrijke wijk – La Boca – vierde feest. De fans reden door de hele stad om het kampioenschap te vieren. Blauwgele vlaggen, uitzinnige fans en nonstop toeterende auto’s kleurden de stad. Ik pakte mijn camera en nam een kerstgroet op, de luidruchtige fans en het warenhuis op de achtergrond.

Boca Juniors wandschildering

De stad stelde zijn kerstmaal veilig, de voetbalfans vierden feest. De armoede van de cartoneros en de andere bedelende zwervers van de stad werd er niet minder om. In de metro liep een jongentje kerstkaarten te verkopen. Iedereen die instemde schudde zijn hand en kreeg een kus. Een kus die je standaard gebruikt bij het zien van vrienden en familie. Het verbaasde me en nadat ook ik hem een kus had gegeven stopte ik hem aangedaan een peso toe. De overgebleven pasta die ik de volgende dag thuis overhield kwam met dezelfde achterliggende gedachte terecht bij een andere jongen in de metro. Het voelde vreemd. Misschien was het de kerstgedachte, of een eye-opener om het genadeloze apparaat van de stad iets menselijker te maken.

Sporthal in de buurt

Kerstnacht schoof ik aan bij de Argentijnse familie van mijn huisgenote. Een informele aangelegenheid met haar ouders, oma, zussen en broer met kinderen. Een overheerlijk kerstdiner waar vooral het vlees me deed watertanden. De airconditioning stond aan terwijl het buiten dertig graden was. Tijdens het toetje, ijs met het typisch Argentijnse - Dulce de leche –, stond de tv op de achtergrond zonder geluid aan. De klok was te zien die geduldig op het moment van twaalf uur wachtte. Kerst in Argentinië gaat gepaard met vuurwerk en zo voelde het die avond als een oudejaarsavond. Om twaalf uur toostten we met champagne en stonden we op het balkon naar het vuurwerk van de stad te kijken. Het zweet stond op m’n voorhoofd na het openen van de balkondeuren en het ontbreken van de airconditioning. Een zwetende kerst met vuurwerk en champagne. Het voornamelijk katholieke Buenos Aires wist mij niet te bereiken. Geen kerkbezoek, geen religieuze familie. Het vuurwerk getuigde van een volksfeest dat weinig te doen had met de kerk. ’s Nachts vierden we feest bij vrienden van vrienden. Muziek, wijn en een vloerkleed als dansvloer. De kerstnacht was dus vooral feestelijk. Op de dag van kerst barbecuede ik met wat internationale vrienden en bezochten de meeste Argentijnen wederom hun families. Van een tweede kerstdag zoals in Nederland was geen sprake, dus betrof het weer een normale dag waarop de stad weer vol stond met files.

Cultureel centrum - oude fabriek

De stad is aan het leeglopen. Mensen gaan op vakantie, zoeken hun moment van rust elders en ontvluchten zo de hysterie van Buenos Aires. Ook ik verlaat de stad. Het wordt de rust en ruimte van Uruguay. Het wordt een lange reis voor een korte afstand. De boot naar Colonia, de bus naar Montevideo en nog een bus naar de eindbestemming, het dromerige – Cabo Polonio -. Een minidorp zonder electriciteit en zonder bomen. Met een goed boek onder de arm en zonnebrandcrème factor 60 als de voorzorgsmaatregel reis ik voor tien dagen af naar het buurland aan de andere kant van de – Rio de Plata -. Met een nieuw visum bij terugkomst en de prachtigste plannen voor 2009 schrijf ik vanaf half januari mijn nieuwe verhalen.. Allen een fantastische jaarwisseling toegewenst en al het goeds voor 2009.

Frank

Dromend het jaar uit

Felices fiestas 'prettige feestdagen'

Beste familie, vrienden en kennissen. Terwijl de schaatsen uit het vet gaan zit ik aan de andere kant van de oceaan. Het is volop lente en de kerstbomen staan onwennig in deze Zuid Amerikaanse metropool. Buenos Aires, de stad die me elke dag nog verbaast. De stad waar ik elke dag weer nieuwe, prachtige plekken leer kennen en zo nooit raak uitgekeken. De stad waar familie belangrijk is. De stad waar je op je buurman kan rekenen. De stad waar ik dit jaar kerst vier. Op deze manier wil ik iedereen prettige kerstdagen wensen en alvast een zinderend, gelukkig en gezond 2009. Houdt u haaks en geniet.

Een vriendelijke groet,

Frank

Plakzak

Rolluiken naar beneden, ventilator aan. Achter de computer voor een december update. Sinterklaas achter de rug, kerst in het vizier. Feestdagen met zon, het blijft een gek idee. Daar waar ik normaal met bevroren handen mijn fiets op slot zet, sta ik nu in een overvolle metro naar lucht te happen terwijl druppels zweet zich een weg van oksel naar boxershort proberen te banen. Ik probeer het hoofd koel te houden en blik terug op de week.

Starten uit het raam in mijn nieuwe appartement

Hoewel de pepernoten al lang plaats hebben gemaakt voor kerstkransjes kregen mijn internationale vrienden lucht van ons nationale volksfeest – Sinterklaas -. Omdat de week van 5 december te druk was voor velen werd er afgelopen vrijdag vol goede moed een Sinterklaas – fiesta – georganiseerd in mijn appartement. Een slecht excuus voor een feestje waarbij het afscheid van mijn grote en dubieuze huis gevierd kon worden. Dus stond ik die donderdag in de – Disco -, de plaatselijke supermarkt wel te verstaan, te zoeken naar zelfrijzend bakmeel. De speculaaskruiden werden met enige twijfel vervangen door kokos en met een tas vol ingrediënten probeerde ik die dag pepernoten te bakken. Het gedownloade recept had ik ambitieus met vier vermenigvuldigd zodat ik een kilo pepernoten zou moeten kunnen bakken. Het pepernoten mengsel deed erg droog aan, dus googelde ik op een ander recept. Hoe had ik, en de desbetreffende Sinterklaas website, de boter kunnen vergeten! De plakkerige bruine bollen pepernoot zagen er een uur later mét boter een stuk overtuigender uit. Uren nadat ik was begonnen kwamen de eerste pepernoten uit de oven. Gelukkig werd ik geholpen door Barbara die voor het feest Oostenrijkse koekjes bakte. De volgende dag kocht ik evenals de genodigden twee kadootjes voor een Sinterklaas spel dat ik amper kende. Ik vouwde een dobbelsteen, schreef kaartjes en wachtte vol goede moed op de gasten. Ik had geen idee hoe, wie of wat er kwam.. Ik was dan ook blij verrast toen er twee uur na de vermeldde aanvangsttijd vijftien man in het huis rond liepen. Enkele in het rood, zoals verzocht. Terwijl de pepernoten warm werden onthaald zat de feeststemming er direct goed in. Toen we rond middernacht Sinterklaas probeerden te vieren ging de dobbelsteen gretig rond. Er werd gelachen, geschreeuwd en gespeculeerd. Sneller dan verwacht introduceerde ik de tweede ronde. Deze was des te onrustiger en moest dan ook snel worden vervangen voor de derde en laatste ronde.. Zelfs een gestructureerd Nederlands familiespel ontaarde in deze stad, zoals zoveel dingen hier, in complete chaos. De groepsfoto was geschoten, de stereo ging op hard en het echte feest kon beginnen. Er werd gedanst en gedronken. Ik maakte me zorgen om de buren die zich al weken zo koest hadden gehouden dat het leek alsof ze niet bestonden. Om vijf voor twee was het moment daar dat de onbekende en hier dan ook onbenoemde buurman verzocht het feestje te temperen. Ik draaide - one more time -, zag iedereen uit z’n dak gaan en verzocht daarna vriendelijk het feestje voort te zetten aan de overkant van de straat. Aan het einde van de nacht ging iedereen voldaan naar huis met de pepernoten drijvend in het bier.

Pepernoten a la Frank

Party crew

De ochtend na Sinterklaas zag ik het ingeslagen fris - twee ongeopende twee liter flessen cola en water - eenzaam staan tussen de lege glazen flessen – Quilmes en - Heineken -. Het was het weekend van de verhuizing, dus zorgde ik ervoor dat het appartement er weer uit zag zoals ik het had aangetroffen. De zondag was het inpakken en wegwezen. Bij vertrek uit Nederland had ik geprobeerd zo min mogelijk spullen mee te nemen zodat ik eenvoudig van de ene naar de andere plek zou kunnen trekken. Dit concept had ik eenmaal in Buenos Aires blijkbaar losgelaten gezien ik nu de complete lift vol had staan met spullen. Misschien waren het mijn kruiden en de toiletrollen die mijn bezit hadden doen verdubbelen, ik weet het niet. Gelukkig stond mijn vriend Juan voor de deur met een truck zodat ik als een Argentijnse zigeuner kon verhuizen. Ik verliet het rijke – Recoleta – om het te verruilen voor de gemoedelijke wijk – Villa Crespo -. Cecilia, mijn nieuwe Argentijnse huisgenote, heette mij van harte welkom en ook de kat lachte me toe. Na mijn ontspannen kikkervissen en de goudvis met een onderkin had ik voor het eerst in mijn leven een echt huisdier. – Sagura – en ik zijn dikke maatjes en het lijkt erop dat ik verander in een ware dierenvriend. De groenteboer en de supermarkt zitten om de hoek en de metro is op steenworpafstand. Het is hier goed wonen. Het ontbreken van een wasmachine leek eerst een probleem, maar moedig ik na gisteren alleen maar aan. De wasserette, eveneens om de hoek, is fantastisch. Gisteren bracht ik met enige twijfel mijn zak vol kleren naar de vriendelijke mevrouw met lichtbruine tanden. Ze schreef m’n naam op en ik kreeg te horen dat ik het einde van de middag welkom was om het weer op te halen. Gewassen, gestreken en gevouwen kreeg ik mijn de lekkerst ruikende was ooit terug voor het symbolische bedrag van één euro en vijfentachtig cent. Ik was de rest van het jaar dus niet meer zelf.

Oostenrijkse kerstkoekjes op een Nederlands feest in Argentinië

Met mijn portfolio onder de arm bezocht ik afgelopen maandag enthousiast een van de beste architectenbureaus in Buenos Aires. Twee van de drie architecten die het bureau leiden heetten mij welkom op hun bureau tijdens een informele lunch. Het prachtige gebouw waarin wordt gewerkt is door de architecten zelf ontworpen en biedt een inspirerende omgeving. Volgende maand, als iedereen de stad uit is, wordt ik misschien gebeld om deel te nemen aan een prijsvraag, we zullen zien wat de zomer brengt. Dezelfde vlieger ging op voor een jonger bureau in het centrum wat de kans op werk groter maakt. Nog steeds door onrust en energie gedreven belde ik een vriend op om nog deze maand aan de slag te gaan. Hij kon me goed gebruiken tijdens de afronding van zijn projecten. Zo wordt er het einde van het jaar wordt er gelukkig nog even geknald en dat voelt goed. Ik heb een plein in een zuidelijke stad in Argentinië ontworpen en deze week maken we direct de tekeningen, de maquette en de presentatiepanelen. Het is super interessant en wordt erg mooi. Tijdens je werk kan kun je natuurlijk heerlijk dromen over vakantie en verre landen. Die verre landen liggen voor mij natuurlijk naast de deur, en met het verlopen van mijn visum stond Uruguay aan de andere kant van de rivier deze week te zwaaien met de vraag wanneer ik langs kwam. Vandaag boekte ik mijn ticket om af te reizen naar een van de bijzondere plekken in dit mooie buurland van Argentinië. Samen met een groep begeef ik me naar een plek zonder elektriciteit, water en telefoon. Het klinkt als een plek om over te dromen en te schrijven.. De ventilator zucht en ik heb dorst. Tijd om mijn nieuwe bericht de deur uit te doen en nog even na te genieten van deze zwoele dag.

Kerstbomen en kamperen

De zuid amerikaanse invloeden beginnen zich duidelijk af te tekenen in het dagelijkse ritme. Wat vandaag niet komt, komt morgen. En dus kruip ik een dag later dan verwacht achter m’n computer. De luchtvochtigheid kruipt op, de kerst nadert en 2009 begint te schreeuwen om aandacht.

Een week geleden bezocht ik wederom het ziekenhuis om mijn stralende voeten te showen aan dito personeel. Dit keer zonder Argentijnse vriend aan mijn zijde, gewapend met pen, papier en woordenboek. De boodschap was eenvoudig, het zag er prachtig uit en met de juiste voorzorgsmaatregelen kon ik er weer tegen aan. Opgelucht verliet ik het instituut om vervolgens te bekijken hoe, wat en waar ik ging werken. Met een overmaat aan energie deed ik sollicitaties de deur uit met de hoop zo spoedig mogelijk een nieuwe uitdaging te vinden.

Graffiti architectuur faculteit

De maand van de deadlines. Zo ook op de universiteit. En daarom rees ik afgelopen week af naar de architectuur faculteit die eveneens onderdak biedt aan grafische vormgeving en mode. Een vierkanten betonnen kolos met een grote vide in het midden. Een plek buiten het centrum, naast het stadion en de snelweg waar duizenden studenten zich ophopen. Ik viel van de ene verbazing in de andere fascinatie en visa versa. Al bij het betreden van de trappen van de faculteit keek ik verbaasd op van alle verkopers die hun spullen aan de man probeerden te brengen. Het waren niet de kettinkjes, maar de enorme hoeveelheden illegale software die mijn Nederlandse klomp deed breken. De nieuwste versies van AutoCad, PhotoShop en Vectorworks werden voor de prijs van twee lege cdtjes verkocht aan de hulpbehoevende student. Opmerkelijk en sympathiek. Ik schiet wat plaatjes en betreed het gebouw. De grote vide over drie verdiepingen is het hart van de faculteit. Banners, posters, tafels, stoelen, papier en lawaai domineren het beeld. De trappenhuizen zijn indrukwekkend voorzien van graffitti, tekeningen en ander studentenwerk. Het is een andere wereld dan ik gewend ben van een universiteit. Ik begin mijn reis langs de studentenprojecten boven in het gebouw en daal langzaam af naar beneden. Een overkill aan maquettes, posters en mensen doen me duizelen. Nog steeds verbaas ik me over het karakter van het gebouw en de manier waarop het wordt gebruikt. Her en der wordt er gerookt tijdens de presentaties terwijl verderop studenten op de vloer in een zee van karton de laatste hand leggen aan hun maquettes. Meer – urban – kan een faculteit bijna niet zijn. De witte tuinmeubels in de vide hebben zo vaak gediend als snijmat dat het reliëf van het tafelblad overal gelijk is. De faculteit is een chaotische bron van inspiratie waarin het moeilijk concentreren is. Ik verlaat het robuuste gebouw en hoor Madonna haar toegift inzetten in het naastgelegen stadion.

Vide architectuur faculteit

Exterieur architectuur faculteit

Posters, verkopers en graffiti (exterieur)Trappenhuis architectuur faculteit

Vanwege een katholieke feestdag op de maandag is het een extra lang weekend in Buenos Aires. De – Buenos Aires Couchsurf Groep – gaat kamperen. Samen met Barbara, Hugo en Juan reis ik daarom die zaterdag af naar Tigre. Tigre ligt een uur buiten het centrum van Buenos Aires en wordt gekenmerkt door zijn waterpartijen en eilanden. Met de tent onder de arm en de gitaar op de rug pakken we een boot die ons in een half uurtje naar onze camping zal brengen. Met de zon hoog aan de hemel en het geluid van klotsend water rond de boot voelt het helemaal als vakantie. Weg uit de drukte, dichter bij de natuur. We betreden via een houten steiger de camping die ons drie dagen onderdak zal bieden. De camping is niet meer dan een perceel ter grootte van drie voetbalvelden, dat wordt opgedeeld in twee delen door een langwerpig gebouw. Dit gebouw herbergt douches, toiletten, simpele kamers en een restaurant. De iglotent wordt opgezet en er wordt kennis gemaakt met de eerste nieuwe gezichten. Er hebben zich zo’n tachtig couchsurfers verzameld uit alle delen van de wereld om dit weekend tot een succes te maken. Hoewel ik niet vies ben van een beetje socializen voelt het hele kamp-idee een beetje gek aan. De aanwezige dreadlocks, instrumenten en – prominente – couchsurfers geven soms het idee van een sekte. Met een korreltje zout en m’n nuchterheid is het vervolgens goed vertoeven. De eerste avond is het tijd voor een – asado -, de typisch Argentijnse barbecue waarbij het voornamelijk om vlees gaat. Collectief heeft iedereen zijn ingeslagen stuk koe ingeleverd om vervolgens in grote hoeveelheden te worden gebakken op een vijftal gemetselde campingbarbecues. Het nodige bier en wijn wordt weggewerkt terwijl het gebakken vlees onder de groep wordt verdeeld. Het lijkt wel een VN-vredesoperatie hoewel ik geen idee heb hoe die er uit zien.

De boot (foto: couchsurfing)

Elke aanwezige houdt hoe dan ook van reizen, maar ondanks deze overeenkomst lijkt het gezelschap een doorsnee van de samenleving. Jongens, meisjes, mannen, vrouwen, intellectuelen, idioten, muzikanten, viezeriken, vegetariërs, studenten en ga zo maar verder. En zoals in elke samenleving valt er daarom genoeg te beleven en het nodige te ontwijken. Met een volle maag val ik als een blok in slaap in mijn tentje. Met slaapzak, zonder matje.

Camping in Tigre (foto: couchsurfing)

’s Morgens word ik uit mijn tent gebrand en begin de dag langzaam. Het is vooral een heel ontspannend weekend gestimuleerd door het heerlijke weer, het ontbreken van een programma en de beperkte oppervlakte van de camping ingeklemd door bos en rivier. Het zijn vooral de mensen die het plaatje inkleuren. Het lijkt een film met hoofdrolspelers en figuranten. Vanaf de zijlijn is het heerlijk analyseren, dromen en genieten. Aan het einde van dag twee zou ik er een boek over kunnen schrijven. Over de verlegen Zwitser die haar ziel bloot legt tijdens een nummer van John Lennon, over de Turk die drie maanden van rijst leefde, over de homofiele Amerikaanse ex-marinier met spierballen als colaflessen of over de verdwaalde Duitse kunstenaar die naar Tokyo vloog. Ieder een verhaal, samen een verhaal op zich. Die avond wordt er pizza gegeten met hetzelfde concept als de dag ervoor. Iedereen levert zijn meegebrachte bloem, kaas en tomatenpuree in zodat de pizzabakkers van de groep ons enkele uren later kunnen voorzien van een perfecte maaltijd. Het detail dat de meeste ingrediënten al een dag voorgebakken zijn in onze tenten lijkt niemand te deren. De tweede nacht is minder ruig dan de eerste waardoor het afwezige luchtbed iets aanweziger is. De laatste dag is het nog warmer dan de dagen ervoor wat een nog langzamer tempo met zich mee brengt. Het opstaan, inpakken van de tent en nagenieten van de eenvoudige camping duurt uren waardoor we pas aan het einde van de middag de boot terug pakken. Het is een lange reis naar huis. Na een boot, een trein, een bus en een wandeling kom ik moe maar voldaan thuis.

Turkse muziek laatste avond (foto: couchsurfing)

Het was een prachtig weekend dat geen garantie bood voor een goede dinsdagochtend dat de spetterende start van de week moest vormen. Ik werd wakker na mijn slechtste nacht in Buenos Aires: beroerd en met lichte koorts. Misschien had ik de kwaliteit van de barbecues toch overschat. Bij de plaatselijke groenteboer kocht ik twee bananen, twee sinasappels, twee kiwi’s en een fles cola verderop. Aan het einde van de middag voel ik me kip lekker en kan ik er weer tegen aan. De sollicitaties heb ik inmiddels ook voorzien van een telefoontje zodat ik misschien deze week nog weet of er binnenkort gewerkt of gereisd gaat worden. Tot mijn verbazing staan de kerstbomen sinds maandag in huiskamers en etalages. Door het naderen van de kerst beginnen mensen sneller te lopen. Cadeau’s worden veilig gesteld en er wordt flink gebufferd voor de zomer. Ik heb geen idee hoe eind december er uit ziet, laat staan 2009, het kan haast niet anders dan dat het een groot feest wordt.