Zaterdagmiddag in Buenos Aires. Na mijn eerste week werken en mijn zoektocht naar woonruimte in de stad vind ik eindelijk tijd om wat van me te laten horen. Ik heb nu al meer dan een week niets van me laten horen en dat knaagt behoorlijk. Blogstress zoals ze dat noemen. Zodra ik mijn eigen plek vind in de stad kan ik vaker wat van me laten horen, want geloof me, ik heb zoveel te vertellen dat ik geen idee heb waar ik moet beginnen. Tot nu toe is elke dag een avontuur. De Argentijnse trein waar ik onbewust ben ingestapt dendert voort en kent amper tussenstations.
Het is nu 16:15 in Buenos Aires en via skype krijg ik contact met Europa. Ik update mijn blog, Nederland en Oostenrijk zoeken het juist t-shirtje voor vanavond omdat de kroegavond al is begonnen. Het tijdsverschil voelt gek. Als 's avonds net mijn avondeten op heb, liggen sommigen van u al uren in bed te dromen. Het contact met Europa vertroebelt voor een kort moment, maar floreert nu gelukkig in het weekend.
De eerste week Buenos Aires was intens, inspirerend, onrustig, verontrustend, fascinerend, maar vooral ontzettend gaaf. Nadat ik in de eerste twee dagen zonder resultaat probeerde bij te komen van mijn reis. Bij aankomst was het ronduit overleven. Met al mijn bagage bewoog ik me moeizaam door de stad. Vermoeid had ik een vreemde perceptie van Buenos Aires. De vieze straten van mijn tijdelijke woonplaats (een Oostenrijkse coucsurfer genaamde Barbara) en de zwervende mensen langs de straat vormden niet het decor van een welkom zoals ik me dat had voorgesteld in mijn dromen. Ook de tweede dag kreeg ik weinig grip op de stad. Waar was ik terecht gekomen? Waar waren die hordes mensen die de tango dansten om het leven te vieren? Ik verbleef in het oude centrum van de stad. Prachtige plekken gecombineerd met de rauwheid van het stedelijke apparaat. Europese invloeden gecombineerd met plekken die aandeden als de derde wereld. Een buurt met veel vergane glorie. Zo waren de gevoelens de eerste twee dagen. Dagen waarin ik meer achter mijn computer zat op zoek naar een appartement, dan dat ik de tijd nam om de toeristische attracties van de stad af te gaan. M'n nieuwe leven had zo een vreemde start.
Het stadsleven
De derde dag werd ik wakker. Wakker van mijn reis, wakker in de stad waar ik nog vaak wakker ginger worden. Tijd om de eerste mensen te ontmoeten. Met mijn stadsgids probeerde ik mijn weg te vinden. Het grid waarop de stad is gebouwd domineert behoorlijk kan ik u vertellen. Alle bouwblokken heb - vanzelfsprekend - dezelfde maat (100 meter) wat niet bepaald ten goede komt van de orientatie. Als ik de weg vraag wordt alles uitgelegd in deze blokken. Iets is 12 blokken lopen in plaats van 6 minuten fietsen. Ik bezoek mijn eerste appartementen en kom er al snel achter dat het huren van woonruimte voor een Europeaan behoorlijk prijzig kan zijn. Alsof ik dat niet had kunnen verwachten. Buenos Aires, de stad, het leven, wat kwam ik hier ook alweer doen. Architectuur! In de eerste week trof ik Flavio, mijn huidige baas op zijn architectenbureau even buiten het centrum. Hij heette me van harte welkom in de stad en stelde voor om een week later te beginnen. Het lijkt gisteren dat hij me dit vertelde, maar ondertussen heb ik mijn eerste werkweek er dus al op zitten. Zijn hartelijke welkom is representatief voor de mensen in de stad. Een fijne cultuur, waar plek is voor nieuwkomers. Overal waar ik kom volgt er een kus met een warm welkom.
De eerste week sliep ik dus bij Barbara, in die armoedige buurt waar ik eerder over vertelde. Een buurt die eigenlijk prachtig is als de zon schijnt zoals ik later die week zal merken. Op de tweede dag verzoekt Barbara mij vriendelijk het huis de dag erop te verlaten wegens miscommunicatie met een huisgenoot. Tijd om even te improviseren. Na een kort contact met Isabel, de Argentijnse architecte waarmee ik de eerste dag naar de kapper ging, verplaats ik mijn tijdelijke woonplaats naar haar appartement. Hier zal ik de rest van de week in de woonkamer eten, drinken, slapen en mijn zoektocht naar woonruimte voortzetten.
Samen met Isabel en haar broer Guillermo die ook in het huis woont is het een prachtige week. Er wordt veel gelachen, heerlijk gegeten en op de vrijdag wordt ik uitgenodigd voor een familiedinner. Ik strijk m'n overhemd en schuif 's avonds aan in de Argentijnse pizzeria. De integratie heeft de wind in de rug. Het restaurant is prachtig. Oude affiches van Tango helden, vergeelde tegels, gezellig tl-licht en een hoop kabaal. De argentijnen praten elkaar de oren van de kop en ik doe lekker mee. Ik moet zo snel mogelijk Spaans leren praten.. want hoewel er genoeg mensen engels spreken is het lastig communiceren. Inmiddels verbeterd m'n spaans met de dag. Essentieel gezien mijn engels in dezelfde mate verslechterd door het sjenglisch dat ze hier met mij proberen te spreken.
In mijn eerste weekend verken ik de stad. Eindelijk kan ik de tourist uithangen. De e-mails voor woonruimte zijn na dagen van zoeken op het internet de deur uit, het is een kwestie van wachten. De stad lacht me tegemoet en eindelijk heb ik de rust gevonden om volop te genieten. De stadsdelen zijn totaal verschillend en werkelijk fantastisch. Oude gebouwen pronken met al het ornament dat ze hebben, de lelijke hoogbouw in aanbouw onderstreept de stedelijkheid. De Nederlandse ambassade heeft een prominente plek en semi-trots loop ik langs een kunstwerk dat gewijdt is aan onze koningin, natuurlijk op een oranje sokkel. De grootste straat van Buenos Aires, de avenida de 9 julio is de breedste weg die ik ooit heb gezien. Als idioten scheuren de Argentijnen over de 18-baanse autoweg. Of misschien zijn het wel 22 banen, ik heb eigenlijk geen idee. De tijd dat ik met m'n moeder door de Oost-Groningse polder reed lijkt even heel ver weg. Ik ben lyrisch en heb spontaan energie voor drie. 's Middags sta ik in de kerk bij de doop van een familielid van Isabel, 's avonds wordt er wederom gedineerd. De familie speelt een belangrijke rol in het leven van de Argentijnen. Het is onderdeel van een maatschappij waarin het collectief een veel belangrijkere rol speelt dan het individu. Als nieuwkomer is dit een enorm voordeel. Ik voel me al behoorlijk thuis in deze stad.
Daar waar doordeweeks de auto’s door de staat razen is het dit weekend uitgestorven in de straten. Iedereen zit binnen of is de stad uit. Het is heerlijk om door deze enorme stad. Ik laat me vertellen dat de hele zomer net zo vredig is als de zondagen in de lente. De zomer, die nu al te warm gaat worden, is het jaargetij bij uitstek om weinig te doen en zonder de aanwezigheid van auto’s eindelijk veilig door de stad te fietsen. Zaterdags worden we opgepikt door een vriend van Isabel om een klein dorpje genaamd Carlos Keen te bezoeken. We scheuren over de Argentijnse snelweg, betalen zo’n drie keer tol, vervolgen onze reis over onverharde wegen en tegen de tijd dat ik het idee krijg dat we op weg zijn naar de woestijn komen we aan bij het oude dorpje. Vergane glorie. Dit dorp floreerde ooit vanwege de aanwezigheid van het spoor. Het station staat er nog, maar nu de trein er al jaren niet meer rijdt is het uitgestorven. Ik ben belandt in een oude countryfilm en heb het idee dat er elk moment een cowboy uit een salon kan springen om ons te beroven. Op de achtergrond in mijn hoofd zet ik de soundstrack van – once upon a time in the west – aan. Ik loop door de straten en hoor de vogels fluiten op deze plek die op anderhalf uur rijden van Buenos Aires ligt. Ik denk aan mijn prachtige boek – honderd jaar eenzaamheid – van Gabriel Garcia Marquez. Dit zijn beelden die overeen zouden kunnen komen met de verhalen waarin hij schrijft over een dorp dat als bescheiden nederzetting begint en na jaren van groei in aanraking komt met het fenomeen trein. De trein die als een gevaarlijk monster opduikt vanuit het bos zie ik heel even voor me, de locals van Carlos Keen figureren zonder bezwaar. Tijdens onze heerlijke, gefrituurde – empanadas – bij een van de salons droom ik lekker verder. Later bezoeken we een biologische boerderij waar ze paddestoelen kweken. In langwerpige plastic zakken word stro gestopt die vervolgens in een warme ruimte wordt gehangen. Door het broeiende effect van de zakken groeien er paddestoelen uit de zakken. We verlaten dit vredige dorpje en keren terug naar het zonnige Buenos Aires. Gezien het ’s maandags een feestdag is wordt er niet gewerkt. Het is wederom uitgestorven in de straten en er wordt alles behalve gefeest. Ik bezoek deze dag twee appartementen, neem wat foto’s in de stad en zie uit naar mijn eerste werkweek die op dinsdag zal beginnen. Vandaag verplaats ik mijn tijdelijk huis van centrum naar – provincie – om tijdelijk bij Juan te gaan wonen. Juan is een couchsurfer die vlakbij mijn nieuwe werk woont en mij warm onthaald. We pakken zijn auto om een bed bij zijn ouders in een buitenwijk te halen en installeren deze een uur laten in zijn woonkamer. Deze woonkamer zal voor de rest van de week eveneens een slaapkamer zijn en is de plek waar ik op dit moment schrijf. De Argentijn die sprekend op Dave Grohl van de Foo Fighters lijkt is nu een avond al een nieuwe vriend. Hij kookt, verteld dat alles in het huis ook van mij is en geeft me mijn eigen sleutel.
Carlos Keen
Dinsdagochtend tien uur. Ik neem de trein naar mijn werk. Juan woont naast het treinstation en na 12 minuten en drie stations verder ben ik al op het architectenbureau. Heerlijk voor een stad waarin de gemiddelde reistijd een uur is. Flavio, mijn nieuwe baas, verschijnt deze morgen niet op kantoor. Ik krijg een vage instructie van een collega en kom er ’s middags rond vier uur achter dat al het werk voor niets is geweest. Het zal de cultuur wel zijn. Die de rest van de week ronduit wennen is. De chaos in de stad, heerst ook in de kantoor en komt overal in terug laat ik me vertellen. Het is leven met de dag in deze stad. Problemen oplossen die naar je toekomen, niet te veel vooruit denken. De dagen vliegen voorbij. Overdag werken, ’s avonds appartementen en sociale verplichtingen. Het schiet nog niet echt op met de woonruimte. Een zolder die al tien jaar niet is gebruikt en een kamer zonder ramen, het aanbod is minder rooskleurig dan gehoopt. Het is een kwestie van tijd. Er moet vanzelf iets langs komen dat wel goed is. Het einde van de week ben ik gesloopt. Het reizen door de stad, het werken, het slechte slapen. Ik heb een raar gevoel over mijn eerste werkweek. Het is anders dan verwacht en nog niet helemaal de uitdaging waar ik op had gehoopt. Ik zal de komende week afwachten voordat ik voorbarige conclusies trek.
Het weekend is heerlijk. Vrijdagavond speel ik op mijn vernieuwde gitaar. De broer van Isabel heeft de gitaar dusdanig verandert dat de snaren nu dichter op de hals liggen. Hij speelt nu als een zonnetje en het is vijf uur ’s morgens als ik met Juan ben uitgespeeld en gedronken. Zaterdags wordt ik wakker met een lichte kater en nadat ik me heb uitgestrekt op het balkon met uitzicht over de stad is het tijd om te schrijven. Het lukt me uiteindelijk niet om de hele tekst af te ronden. Vanavond heb ik een verjaardag van Barbara, mijn eerste slaapadres. Juan pikt me ’s middags op om te lunchen en een kadootje voor haar te kopen. Voor het eerst zie ik de rivier, de Rio de plata, waaraan Buenos Aires ligt. Op het dakterras van een restaurant lunchen we in een heerlijke strandsfeer met op de achtergrond surfers en zeilers. In de verte kun je Uruguay zien, te bereiken per boot. Een heerlijke plek waar ik zeker terug ga komen. Het is het Scheveningen van Buenos Aires en heeft meer het karakter van een dorp dan onderdeel te zijn van een wereldstad. ’s Middags koop ik een grote taart en samen met Juan spring ik in de auto voor ons feestje. Onderweg pikken we Isabel op en het lijkt even of ik al maanden in Buenos Aires ben. Het feestje begint in San Telmo en zegt zich later voort in een universiteitsgebouw. Het is een folklore feest waarbij iedereen danst. Het is alsof we in een nieuwe wereld stappen. Het wordt een groot succes. Nadat we ons moed hebben ingedronken dansen we vrolijken mee. Barbara, Juan en Isabel moeten hard lachen, deze mensen kenden elkaar twee weken geleden nog niet, maar feesten samen doordat ze alle drie mij een slaapplek hebben aangeboden. Ik ben op pad met de eigenaren van mijn hotels van de afgelopen twee weken en heb de sociale verplichtingen op deze zaterdagavond boven verwachting goed kunnen combineren. De zon schijnt als we na uren feesten thuis in slaap vallen.
Op deze zonnige zondag is het dan tijd voor het tweede deel van deze tekst. Ik haal opgelucht adem als ik deze laatste alinea typ. Nu nog even online zetten. Ik moet opschieten, want over een uur komt Juan mij al ophalen. Er is vandaag een familie bijeenkomst en ik ben uitgenodigd. Dit wordt voor mij alweer de derde Argentijnse familie aangelegenheid, de wind in de rug, het geluk lacht me toe.........
De stad in
Cultuur
De straat
1 opmerking:
Hee Frank,
Wat een flink verhaal, maar ontzettend gaaf om te lezen. De foto's zijn bijna overbodig, maar nog steeds mooi om te zien...
Het klinkt als een behoorlijk avontuur allemaal.
Succes met het vinden van een appartement en blijf vooral schrijven.
De groeten!
Een reactie posten