Patagonia, de oostkust

26 januari 2009, Comandante Luis Piedra Buena, Patagonia, Argentina. Een internet cafe met een vergeeld toetsenbord die ik op schoot heb omdat het beeldscherm het hele blauwe bureautje in beslag neemt. Alweer een week geleden dat ik vertrok uit Buenos Aires. Er werd getreind, gebust, gelachen, geslapen, genoten en gebaald. Over sommige plekken en dagen zou ik wel vier kantjes kunnen tikken, maar de tijd dwingt me tot een slordige samenvatting. De reis begon in een zwetend Buenos Aires, maar nu ik honderden kilometers zuiderlijker ben draag ik mijn lange spijkerbroek. Feels like home.

Tussengelegen treinstation Buenos Aires - Bahia Blanca (foto:flickr.com)

Met mijn packpack, tent, gitaar en rugzak loop ik door Buenos Aires naar de stadsbus. Ik draag een klein huis met broodnodige zaken om te overleven en voel me alles behalve wendbaar en flexibel. Onwennig loop ik door het prachtige treinstation Constitucion in Buenos Aires. Het goedkope treinticket dat me in dertien uur naar mijn eerste bestemming zal brengen een grote partij reizigers uit de de minder bedeelde klasse. Eenmaal plastig genomen in de bruine afgeragde trein met DDR ventilatoren aan het plafond is het ronduit genieten. Families, hippies en einzelgangers kleden de trein aan. De eerste stukken Buenos aires tonen de arme sloppenwijken, stukken land met runderen een ondergaande zon volgen. Ik drink het typische matte met mijn buurman en zet mijn beste beentje voor in het spreken van castelaans. Gedurende nacht probeer ik een beetje te slapen evenals de rest van de coupe die van drinken wordt voorzien door een ober met spencer. Uitgeput kom ik ´s morgens om tien uur aan in het weinig sprekende Bahia Blanca. Met het kleine kaartje uit de lonely planet weet ik het central plein te vinden inclusief de touritst information. Ik heb al gauw door dat er niets te vinden is in deze stad en reis af naar de busterminal. Ik pak diezelfde dag een bus naar Viedma, vijfhonderd kilometer zuidelijker. In een gloeinde zon loop ik over de onverharde wegen naar een camping. Twee eurootjes voor een nacht slapen is niet duur. Nadat ik mijn tent heb opgezet en een korte siesta heb genomen verken ik de stad. Weinig bijzonders op de de prachtige rivier na. Het stadje aan de overkant, Carmen de Patagones lijkt charmanter, dus neem ik voor een kort bezoek een bootje na de overkant. De geplaveide straten met een witgestucte kerk doen me glimlachen en twee uurtjes later keer ik terug naar Viedma. Geen wonder dat ik honger heb na een reis van bijna twintig uur. Uitgeput neem ik plaats aan een tafeltje in de plaatselijk parilla waar ik me voor een symbolisch bedrag zo vol kan eten als ik wil. Na vlees, aardappels, groenten en toetjes loop ik zo rond als een tonnetje terug naar de camping. Natuurlijk wordt er nog even getoost met de buren en haal ik ter begeleiding van het feestje mijn gitaar te voorschijn. Ik val vermoeid in slaap en wordt ´s morgens uit mijn tent gebrand.

Rivier, vanuit Viedma zicht op Carmen de Patagones (foto:flickr.com)

Gezien ik Viedma nu gezien heb is het tijd om verder te reizen. De campingbeheerder adviseert me snel mijn spullen te pakken om de enige mogelijkheid naar het toeristische Puerto Madryn te pakken. Zwetend pak ik mijn tent en even later zit ik al in een geairconditionde bus. ´s Avonds kom ik bij schemering aan in het toeristische havenstadje. Met m´n onhandige bepakking probeer ik me een weg te banen naar de lokale camping. Een bus en een wandeling bringen me op de camping die het vijfvoudige kost van mijn afgelopen yacht. Geen keus, ik ben uitgeput en zet snel m´n tent op. Naast me staat een Duitser die op de fiets door Patagonie trekt. Een ambitieuze reis van duizenden kilometers waarvan er zo´n 1200 al zijn afgelegd. Hij nodigt me uit op zn bagagedrager en die nacht drink ik bier met een spaans sprekende duitser. We beklagen ons over de dure camping en worden uitgenodigd in het huis van een plaatselijke gitarist. Een negentienjarige gitarist die we hadden leren kennen op het strand. ´s Ochtends worden we uit onze tent gebrand, pakken onze spullen en zoeken we naar onze nieuwe vriend op de afgesproken plek. Tot mijn verwondering is hij er echt en lunchen we die middag in het huis van zijn vader. Er staat een twaalfdelig drumstel in de keuken inclusief vier gitaarversterkers. Een muzikaal huis waar die avond gerepeteerd zal worden. Ik vraag me af waar het pannetje vol hondenvoer heen gaat. Even later maak ik kennis met een Sint Bernhard zo groot als een kalf die z´n kont amper kan keren in de volgebouwde keuken. Een willekeurig stuk hout dat als snijplank dient en een halve cilinder als asbak. Het zijn slechts enkele details in het huis waar we van harte welkom worden geheten, maar waar ik het toilet liever niet zittend gebruik. ´s Avonds wordt er uren lang muziek gemaakt dat meer draait om het lawaai om de buurt wakker te schudden dan om de muziek. Ik hang een gitaar om me nek en rock met te veel distortion geroutineerd mee.

Puerto Piramides, een dorpje in het natuurpark Peninsula Valdes (foto:flickr.com)

Na een fijne nacht binnen is het plan om de volgende nacht af te reizen naar het prachtige Puerto Pirámides dat onderdeel is van het nationaal park Peninsula Valdes. Er blijkt een camping te zijn die ons gedurende nacht plaats kan bieden. Het huis met de honden, het drumstel en de vette, maar overheerlijke lunch worden daarom verlaten om ´s avonds met z´n drien ons tentje op te zetten in het rustige en prachtige puerto pirámides. Een toeristische trekpleister waar orca´s, zeeleeuwen en walvissen te zien zijn tijdens de juiste momenten van het jaar. Helaas moeten wij het doen met het ruisen van de zee die wordt ingesloten door prachtige bergen. We maken muziek en genieten van de omgeving. ´s Morgens sta ik vroeg op met de zon om met m´n camera prachtige vakantiefoto´s te schieten die ik in mijn verbeelding al in de woonkamer zie hangen. Ik klim naar het topje van de berg en zie hoe het dorp wakker wordt. Enkele uren later is de tent weer ingepakt en zitten we weer in de bus. Ik laat mijn nieuwe vrienden achter in Puerto Madryn en pak de bus naar Comodoro Rivadavia.

Puerto Piramides, het uitzicht vanaf de bergtop (foto:flickr.com)

Gedurende mijn reis richting het zuiden wordt er honderden kilometers dankbaar gebruik gemaakt van de snelweg, - ruta 3-. Het is een doodgewone tweebaans snelweg die de enige route naar het zuiden betreft. Onderweg is er niets te zien. Een oninteressant droog en rauw landschap dat alles behalve tot de verbeelding spreekt. Het voelt gek aan in een luxe bus die iets te koud is door de airconditioning. Er wordt een duitse oorlogsfilm gedraaid en we worden voorzien van zoete ranja. Tijdens de reis naar Comodoro Rivadavia slaat het weer om en regent het flink. Ik kom aan in een afgekoelde industriestad die eerder gepasseerd dan bezocht moet worden. Geen weer voor de camping dus zoek ik een goedkoop plaatselijk hostel. Tevreden gooi ik mijn spullen op het instabiele stapelbed dat in een kamer staat die ik deel met vijf Argentijnen. Een combinatie van een huis met een grote familie en een hostel. De woonkamer wordt dan ook door beide groepen gebruikt. ´s Avonds drink ik een cocktail van witte wijn en appelsap op mijn kamer met de sympathieke straathandelaren op mijn kamer. Een verstrooide jongen speelt op mijn gitaar en zingt vreselijk terwijl hij naar z´n mp3-speler luisterd. ´s Avonds wordt ik opgepikt door een vriend die ik via via ken o meen biertje te pakken in de plaatselijke kroeg. Ik kom laat terug in het hostel waar iedereen in mijn kamer al slaapt terwijl de televisie nog hard aan staat op het voetbalkanaal. Wanneer ik laat wakker wordt in de morgen trek ik mijn kast open en vind ik een lege rugtas. Ik vloek, kijk verschrikt om me heen en realiseer me dat mijn camera is gestolen. Mijn digitale vriend die zo trouw mijn verhalen ondersteunde is verdwenen. Teleurgesteld, boos en onrustig probeer ik verhaal te halen bij het hostel. De verstrooide idioot die de nacht ervoor mijn gitaar mishandelde was vertrokken werd gemeld. Hij werd onomstotelijk als dief aangewezen door de hostelgangers, waarvan het paspoortnummer in de geimproviseerde administratie natuurlijk niet klopte. Ik belde mijn nieuwe vriend, een local, op om te vragen mij bij te staan in een bezoek aan het locale politiebureau. In een simpel notitieboekje worden aantekeningen gemaakt. Als ik vraag om een offíciele melding wordt de computer pas geraadpleegd. Over acht dagen kan ik een verslag ophalen die als bewijs kan dienen voor de verzekering. Er valt verder weinig aan te doen en troost me met de gedachte dat het vanaf nu zorgelozer reizen is. Ik koop een busticket om dezelfde dag de stad nog te verlaten. Het wordt een nachtbus zodat ik de hele zondag kon gebruiken om te chillen met Nicolas, - de local – en zijn vriendin. In het naastgelgen strand maken we een asado en genieten van het prachtige strand. Met de 4x4 van zijn vader rijden we naar het topje van de berg waar we een fantastisch uitzicht hebben over de stad. ´s Nachts rond enen pak ik de bus naar Comandante Piedra Buena. Ik maak wat aantekeningen in mijn schetsboek en denk nostalgisch terug aan de tijd dat ik nog een camera had.

Rada Tilly, uitzicht op Comodoro Rivadavia (foto:flickr.com)

Deze ochtend kwam ik vroeg aan in in Comandante Piedra Buena. Het nationale park – Monte Leon – was voor mij een goede reden om een stop te maken in dit vredige dorpje. Om mijn reis niet stil te laten staan informeer ik naar de mogelijkheden voor een reis naar Ushuaia, - het einde van de wereld -. Het meest zuidelijke plaatsje op de aardbol kan niet ontbreken op mijn tour door Argentinie. De beste mogelijkheid blijkt komende nacht te zijn, dus besluit ik niet te slapen in Piedra Buena. Ik koop m´n ticket, stal m´n spullen op een camping en heb de hele dag om alsnog te genieten van het stadje. Het nationale park waarvoor ik gekomen ben blijkt op dertig kilomter afstand te liggen. Een taxi is te duur, dus besluit ik met een fles water in mijn rugzak te liften. Na een half uurtje heb ik beet en wordt ik afgezet bij de ingang van het park. Met een verbaasde blik wordt me gevraagd waar m´n auto staat. Ik meldt dat ik te voet ben en wordt dan ook op deze manier genoteerd in het bezoekersregister, - holanda, a pie -. Ondanks m´n succesvolle reis naar het informatiecentrum blijkt het park alleen een optie te zijn indien ik een auto heb. De enige optie is dus de eerste de beste bezoeker met auto aan de jas te trekken voor een een rondrit in het park. Zo gedacht, zo gedaan. Een vriendelijk echtpaar uit het Argentijnse Cordoba neemt me mee in hun zilverkleurige 4x4. We bezoeken de – pinquinera -, een stuk land plus strand waar zich een hele pinguen kolonie heeft verzameld. Fantastisch. Gek om in de stralende zon een pinguin over een droog stuk land te zien waggelen. Een strand waar honderden pinguins half in het water ligger ziet er natuurlijker uit. Met de robuuste auto touren we door het park waar we nog meer dieren zoals zeeleeuwen en albatrossen zien. De puma die af en toe door het park schijnt te lopen heeft vandaag natuurlijk vrij. Na een prachtige dag in het park met de vriendelijke Argentijnen wordt ik comfartabel afgezet in Piedra Buena. Een warme douche, m´n spullen gepakt en op naar het Internet café. Tijd om te bloggen. Over een uurtje gaat m´n bus en zal een lange reis naar Ushuaia beginnen. Morgenvroeg een overstap in Rio Gallegos, morgenmiddag een veerpont in Chili en morgenavond de aankomst. Waarschijnlijk koop ik mezelf een goedkope camera om m´n reis alsnog vast te leggen zodat m´n volgende bericht weer beeldmateriaal heeft. Ik swingel m´n sjaal om m´n nek en verlaat het tl verlichte etablissement om verder te reizen.

Pinguïns in nationaal parque Monte Leon (foto:flickr.com)