Alles kan, alles mag

Hier zit ik dan, in de stad waar alles kan en alles mag. De stad waar ik in de bus spring terwijl hij nog rijdt, de straat oversteek bij groen, maar toch nog omver wordt gereden. De stad waarin motorrijders met de helm in de hand rijden, en de taxichauffeur jouw favoriete muziek net zo hard draait als jij wil. Als twee complete ramen in een trein ontbreken is er meer reden om harder te rijden dan om het treinverkeer plat te leggen. Het is rauw, sexy en genieten. Nadat ik me afgelopen week drie keer had uitgeslapen vond ik het tijd worden voor nieuwe uitdagingen. Het – elke dag zaterdag concept – is wegens gebrek aan potentie dan ook aan de kant geschoven en inmiddels ben ik weer aan het werk. Deze week op een laag pitje met wat kleine projecten, vanaf volgende week eveneens een vaste baan voor 6 uur per dag. Ondertussen zoek ik een nieuwe appartement in één van de – ex-Vogelaarwijken – van Buenos Aires, dit keer mét koelkast.

Groen

Om het brein fris te houden en het lichaam gezond loop ik in de warme avonduren hard. Een nieuwe dimensie werd toegevoegd door het bijwonen van een Tai Chi les afgelopen week. De meridianen in mijn lichaam voelden zich dusdanig op hun gemak dat er hier is besloten om me vanaf nu twee keer per week toe te leggen op deze chinese vorm van sporten. Een handige bijkomstigheid is dat ik op deze manier snel de spaanse termen van het menselijk lichaam leer kennen. Vanaf nu spreek ik zoveel mogelijk spaans met vrienden en locals, de zogeheten – portenos -. Het is gebrekkig communiceren, maar sinds ik hier een paar dagen geleden mee ben gestart een fantastische ervaring.

Geldtransport

Afgelopen donderdag zat ik in het theater. Een – neefje van – trad op met band en daar zaten we dan op rood suede stoelen. Het theater en het podium deed op de een of andere manier denken aan de muppetshow en het toneel van de de middelbare school. Het doek werd omhoog getrokken en bij het zien van de band werd dit gevoel nog eens versterkt. De bassist zag er uit als – Frodo -, de gitarist als – Duimelot – en de geschilderde bomen als achtergrond maakten het sprookje compleet. Nadat de drummer had afgetikt bleek mijn voorbarige conclusie, minder voorbarig te zijn dan gehoopt. Een waardeloze band die zich voordeed als de beste rockband van Zuid Amerika. Ik dacht even terug aan het fantastische festival met REM. Tot mijn verbazing was het publiek wederom compleet uitzinnig. Het vooroordeel dat je vanuit een theaterstoel een band niet echt kunt waarderen bleek hier niet op te gaan en bij de laatste drie nummers werd er gesprongen, geschreeuwd en gedanst. Of het aan de talloze meegebrachte familieleden en vrienden lag of dat het toch meer een cultuurkwestie betreft weet ik niet. Het is in ieder geval duidelijk dat in deze stad meer dan genoeg energie, enthousiasme en soul aanwezig is om op willekeurige momenten te worden ingezet.

Streetart

De argentijnen zijn dol op hun – asado -, wat zoveel betekent als een barbeque met vlees, vlees en nog eens vlees. De asado’s vinden voor zover ik weet plaats in tuinen, op dakterassen en in patio’s. Vooral de dakterassen in deze stad zijn fascinerend. Door de beperkte hoogbouw heb je vanaf een, collectief, dakterras van een flat vaak een prachtig uitzicht over de stad. Dit was het geval afgelopen zaterdag tijdens mijn eerste asado. Dit keer helaas geen typisch Argentijnse aangelegenheid door de aanwezigheid van een overmaat aan falafel in plaats van vlees. Het mocht de pret niet drukken. Het weer zat wat minder mee. De vrijdag ervoor zweette de stad nog met temperaturen boven de dertig graden. ’s Avonds werd ik onrustig van een water-geluid in onze patio. Ik probeerde het geluid thuis te brengen, maar kwam niet verder dan dat iemand zijn waterbed aan het legen was in onze binnentuin. Een absurd idee, want wie zal het in zijn hoofd halen om rond middernacht voor het slapen gaan besluiten zijn waterbed leeg te gooien. Ik in ieder geval niet. Een kwartier later realiseerde ik mij dat ik het geluid van storm en regen al bijna was vergeten. Voor het eerst in de zes weken die ik hier nu ben regende het, wat een verademing. Vrolijk sprong ik uit mijn bed op de zaterdagmorgen en trok ik mijn warmste kleren aan. Toch nog een europees dagje herfst in november, hier in Buenos Aires. Lekker. De stad was compleet afgekoeld en er waaide een aangenaam koud windje door de straten. Dezelfde wind die we liever kwijt dan rijk waren tijdens onze barbecue op de zaterdagavond. Toen het feestje zijn hoogtepunt wel bereikt had liet ik mij afzetten bij de volgende party. Er was een heus paswoord nodig om binnen te komen. Nadat ik de uitsmijter diep in de ogen had gekeken en – Yo robot – in zijn oor had gefluisterd kon ik naar binnen. Een bar met als thema robots terug te vinden door de projecties, de mini tentoonstelling van speelgoed robots en vooral de vette electronische beats die het feestje domineerden. Dansen alsof het je laatste dag is, me gusta!

De zondag werd er gestudeerd, het zoveelste appartement bezocht, in de zon gechillt en werd er afgesloten met een bescheiden feestje in een bar waarin iedereen zich zorgen maakte over zijn schoenen, helaas. Deze week aan de photoshop voor het werk, aan de chai chi voor het lichaam en de gitaar voor de geest. Nog een paar weken en de winter begint die nu al in de boeken gaat als de warmste ooit...