Change

Zondagavond in Buenos Aires. Met een licht bezweet hoofd kruip ik achter mijn computer. De temperaturen lopen op, het dagelijks ritme vertraagt en ik geniet. Vandaag bezocht ik de markt in San Telmo en sloot ik de middag af in het park. Park Lezama, de plek waar spaans ontdekkingsreiziger Pedro de Mendoza in 1536 voor het eerst voet aan wal zette in Buenos Aires. Een plek waar de geschiedenis van Buenos Aires begint. Het gras dat enkele eeuwen geleden werd plat getrapt door Spaanse soldaten bood vandaag een prima ondergrond voor een kort middagdutje, zo'n siesta is zo gek nog niet. Ik droom heerlijk weg terwijl aan de andere kant van de oceaan Jan Bos precies in het startschot valt en FC Groningen hun vijfde doelpunt binnen tikt. Als ik even later wakker wordt denk ik terug aan de week waarin niet alleen de wereld een beetje veranderde door de verkiezing van Obama, maar ook mijn Argentijnse leven door het beeindigen van mijn baan hier.

Begraafplaats Recoleta (stadscentrum) - rechtsonder: Frank Who?

Na enkele weken te hebben gewerkt in het architectenbureau besluit ik te stoppen. De problemen met mijn nek - voornamelijk veroorzaakt door een overmaat aan computerwerk - en de beperkte - click - met de manier van werken binnen het bureau zijn de belangrijkste redenen. Change. Het is tijd om me toe te leggen op het leren van spaans, het ontdekken van de stad, het vinden van een vast een appartement, het maken van muziek en het zoeken van nieuwe uitdagingen in werk en sport. Het is de dag van de verkiezingen in Amerika die evenals in de rest van de wereld met veel interesse wordt gevolgd. 's Avonds toost ik op mijn - nieuwe - vrijheid met vrienden en zie ik Obama op een overwinning afstevenen vlak voordat ik ga slapen. Als ik wakker wordt blijkt inderdaad dat de VS vanaf volgend jaar een zwarte president krijgt. De kranten staan vol met dit revolutionaire bericht. Dit zorgde er echter niet voor dat alle voorpagina's werden gedomineerd door het Amerikaanse nieuws. Door enkele uitspraken van Maradonna worden sommige voorpagina's ingevuld door een Amerikaanse-verkiezings-kop met een foto van de Argentijnse voetbalcoach tijdens een persconferentie. Tekenend. Als herinnering van dit historische moment probeer ik een van de kranten te kopen. In mijn beste Spaanse vraag ik de krantenverkoper wat zijn krantje op tabloid formaat mag kosten. Hoewel ik al tot duizend kan tellen in het spaans begrijp ik weinig van zijn uitgebreide antwoord. Uiteindelijk betaal ik vijfentwintig cent. Later die dag kom ik erachter dat het door mij gekochte - bewaarexemplaar - een gratis krant betreft. Ik moet lachen om mijn gestuntel.

Argentijnse krant - Overwinning Obama

Het weekend staat voor de deur en voordat ik heb open gedaan zit ik al in een taxi op weg naar een feestje. Via via worden we meegenomen naar een besloten jazz avond in La Boca. Deze wijk is bekend vanwege zijn wereldberoemde voetbalclub, de - Boca Juniors - en wordt gesierd door een kleurrijk centrum. Een toeristische plek overdag, een af te raden plek in de nacht - wanneer je alleen bent -. Nadat we voor de deur worden afgezet door de taxi betreden we het huis. Op de trap branden kleine kaarsjes ter verlichting en terwijl we naar de eerste verdieping van het pand lopen horen we de muziek al op de achtergrond. Na de trap volgt de binnenplaats waar mensen op de grond zitten te luisteren naar drie buitengewoon goede jazzmuzikanten. Het sfeertje wordt niet alleen neergezet door de muziek, maar minstens zo zeer door de onverlichte huizen rondom de binnenplaats, het oude art nouveau afdakje, de gekleurde gevel met geïmproviseerde bar waarin bier uit een olievat met ijs wordt verkocht, de bouwlamp die de band sfeervol van onderen belicht en het opgespannen bedlinnen waarop beelden worden geprojecteerd. Nadat de muzikanten moeiteloos van instrument hebben gewisseld wordt het volgende - fusion-nummer - ingezet dat doet denken aan de muziek van - John Scofield -. Na het tweede bandje trekken we de conclusie dat het een gaaf feestje is, maar het toch tijd wordt om te dansen. We springen in de auto en staan even later te springen op een van de populairste ska-bands van Argentinië, de - Fabulous Cadillacs - te midden van een uitzinnige menigte. Bij het eerste rondje bier ontvangen we een nummer die later van de avond van pas kan komen, aldus de barvrouw. Na het energieke optreden worden er een aantal nummers opgenoemd door de DJ en blijken er T-shirts te worden verloot. Terwijl mijn vrienden de prijzen op een cijfer na aan zich voorbij zien laten gaan, haal ik het winnende nummer uit mijn broekzak. Ik kan mijn zwarte Argentijnse rock 'n roll T-shirt bij de bar ophalen. Als geluksvogel dans ik met een dubbel T-shirt verder. Het was weer een memorabele avond waarbij de vogels mij in de vroege ochtend in slaap zongen.

Op de zaterdag bezoek ik de begraafplaats van Recoleta, de wijk waarin ik woon. De dood speelt een bijzondere rol in het eren van oude Argentijnse helden. Daar waar in andere landen historische personen worden herdacht op de dag van hun geboorte, gaat het in Argentinië vooral om de dag van hun overlijden. De begraafplaats ligt midden in Buenos Aires en vormt met al zijn graven een stad op zich, vanzelfsprekend wederom gebouwd op een grid. Hier liggen de rijkste en bekendste families van Argentinië uit de geschiedenis. Zo bezoek ik het graf van de familie - Duarte - waarvan Evita onderdeel uitmaakte. De begraafplaats is tot nu toe de enige plek waar ik geen spaans hoor door de bussen vol toeristen die hier zenuwachtig rondlopen. Ik ben vooral onder de indruk van de locatie in de stad. Terwijl ik over de begraafplaats loop hoor ik auto's toeteren en zie ik op de achtergrond van alle kruizen, graven en religieuze beelden voornamelijk balkons, reclame en hoogbouw. Veel stedelijker kan een begraafplaats niet zijn, fascinerend!

Stadser dan stads

Om meer te bewegen ben ik deze week begonnen met hardlopen. Het sporten is direct een methode om de buurt wat beter te leren kennen. Deze trekt tijdens het rennen als een filmscherm voorbij en vestigd de aandacht op plekken die ik op een later tijdstip moet bezoeken. Zo beland ik bij het museum dat in het park ligt waarin ik ren. Argentijnse meesters worden afgewisseld met Nederlandse klassiekers, het achterste gedeelte van het museum is gewijdt aan de meer inspirerende moderene kunst. Zo'n vier - blokken - verder bezoek ik de Nationale Bibliotheek ontworpen door een van Argentinië meest bekende architecten: Clorindo Testa. De bibliotheek uit de vijftiger jaren is een groot blok beton op pootjes die onderdeel uitmaakt van het zogenaamde - brutalisme - waarin ook de Aula van Delft toebehoort. De plaatjes gaven mij eerder al een indruk, maar eenmaal aangekomen bij het gebouw is het boven verwachting overweldigend. Het gebouw lijkt zo massief dat het lijkt te zeggen nooit meer te zullen verdwijnen van zijn plek. De prachtige publieke ruimte op de begane grond biedt plek aan studenten en andere dagjesmensen die de plek gebruiken voor studie en ontspanning. Een mooie plek om terug te komen voor ontspanning.

Nationale bibliotheek - Clorindo Testa -

Terwijl Nederland zijn kerstballen deze week begint uit te zoeken vraag ik mij af hoe warm en dragelijk de zomer gaat worden. Des te warmer het weer, des te rustiger de stad. Misschien moet ik binnenkort een fiets gaan kopen zodat ik nog meer van de stad kan zien en me nog meer thuis voel. Taai taai poppen zitter er dit jaar in ieder geval niet in.

Gewonnen T-shirt (rock 'n roll helden Argentinië) + new stereo