The Dutch patient

Buenos Aires wordt onrustig van het idee dat het einde van het jaar nadert. Voordat de zomer begint moeten er veel dingen worden afgerond, deadlines alom. Ondertussen begint Nederland zijn eerste sinterklaasgedichten te schrijven. Door af en toe op de website van het NOS en nu.nl te kijken ben ik aardig op de hoogte en zag ik dit weekend de prachtige foto's van het winterweer. Het is moeilijk voor te stellen in een zonning Buenos Aires. Zo zonnig dat het me afgelopen week fataal werd. Met de voeten omhoog heb ik nu in ieder geval alle tijd om even terug te blikken op een - bijzondere - week.

Evenement van de week: massaal kussengevecht

Omdat mijn huidige appartement niet geheel aan de wensen voldoed was ik afgelopen weken op zoek naar nieuwe woonruimte vanaf december. Ik kan inmiddels een boek schrijven over de argentijnse verhuursector. Een zolder die zo stoffig was dat ik dacht dat het een berghok was, argentijnse makelaars die zes vierkante meter verhuren voor de prijs van dertig, een slaapkamer zonder ramen, een slaapkamer van vijf vierkante meter die gedeeld moest worden met iemand anders, ik ben inmiddels alles gewend. Het is vooral een markt georienteerd op Europeanen en Amerikanen die her en der goede opties biedt maar voornamelijk te duur is voor wat het is. Een logisch gevolg van vraag en aanbod die ik probeer te omzeilen. De via-via-methode werkt een stuk beter en zo kwam ik dan ook aan mijn nieuwe appartement. Vanaf half december woon ik in - Villa Crespo - op steenworpafstand van de metro. Een prachtig huis gedeeld met een Argentijnse actrice inclusief raam, koelkast, internet, woonkamer, tweepersoonsbed en gemeenschappelijk dakterras voor was en de asado's - bbq's-. Ik kijk er naar uit.

Tattoo van de zon

De opdracht voor de provincie Buenos Aires die ik afgelopen week in samenwerking met een architect deed was interessant en levert komende maand nog meer werk op. De Chai Chi bevalt goed en is ergens ook een eyeopener. Het levert meer inzicht op de houding van het lichaam en de energien die zich hierin bevinden. Tot dusver was het een prima week en besloot ik op de vrijdag van de zon te gaan genieten. Gewapend met boek en goed humeur installeerde ik mij in het park van Recoleta. Een prachtige plekje onder de zon met overzicht over het hele park. Het was vier uur lang genieten. Half versufd verliet ik het park en merkte ik op dat de vorm van mijn teenslippers was af te lezen op de huid van mijn voeten. Ik was een beetje verbrand. 's Avonds voelde ik mijn armen en benen gloeien, de diagnose - een beetje - verbrand bleek een understatement te zijn. Een slechte nacht volgde. Een gloeiende, woelende Frank in een zwoel Buenos Aires. Nadat ik langzaam was opgestaan, voorzichtig een douche had genomen en me had aangekleed besloot ik dat het geen dag was om me aan te stellen. Het was weekend en er stond van alles op het programma. Schoenen aan en de deur uit.

Plezierige oorlog

De promotie van de - world press photo - tentoonstelling had mijn aandacht getrokken. Een Nederlands initiatief gestart in 1955 wat bij het bezoek reclame opleverde van - The Dutch postcode Lottery -, ik grijnsde en was blij dat de Argentijnen het bestaan van - Gaston - in ieder geval bespaard bleef. Een prachtige en vooral indrukwekkende tentoonstelling die jullie misschien ook gezien hebben deze maand. Ik verliet het cultureel centrum met een zwaarmoedig gevoel na alle ellende die ik gezien had op de foto's van Irak, Afghanistan, Nairobi en Darfur. In een rijk Europa en een zonning Argentinie is het makkelijk om alle - shit - in de wereld te vergeten, en dat is voor de eigen gemoedsrust soms maar beter ook. Met mijn eigen camera op zak was het nu tijd om zelf de journalist uit te hangen in een - oorlog - die alleen plezier als doel had; een massaal kussengevecht.

Broederliefde

Bij het - Planetarium - hadden zich honderden mensen verzameld met kussens van bed, bank of buurman. Om zes uur werd het startsignaal gegeven en brak het massale gevecht los. Een groen grasveld, een goudgele zon en gelukkige mensen die erop los sloegen. Een prachtig gezicht. Kleine concentraties onstonden rondom opmerkelijke figuren die het vervolgens zwaar moesten ontgelden. 'We pakken die gast in het rood!' en 'Zie die groep meisjes daar, we zullen ze krijgen'. Ook de verslaggever met cameraman werd onder vuur genomen, niemand bleef gespaard. Ik nam ondertussen veel foto's en vroeg me af wanneer het feestje zal eindigen. Het grasveld werd steeds witter van veren, schuimrubber en andere soorten vulling. Een half uur ging voorbij, een uur ging voorbij en zels na twee uur waren er nog steeds mensen aan het vechten. Nieuwe vormen van het gevecht werden geintroduceerd; de meute bijvoorbeeld in twee linies verdelen op tien meter afstand van elkaar. Er werd vervolgens geschreeuwd, afgeteld en er brak weer een nieuw gevecht uit. De energie en het plezier die ik gedurende twee uur waarnam was uniek en intens. De cultuur had me weer weten te verassen en te fascineren. Wat een enthousiasme! I Het verhaal is hopelijk af te lezen uit de geschoten foto's.

De linies maken zich klaar

Vader en zoon

Slagveld

Het was niet het enige evenement van de wereldstad die dag. De - Berlin Philharmonic orchestra - verzorgde een gratis concert midden op de drukste verkeersader van de stad, de avenida de 9 julio. Daar waar normaal het verkeer raasde stond nu een groot podium met duizenden bezoekers. Duitssprekende musici met een van origine Argentijnse dirigent. Prachtige muziek dat helaas beperkt werd versterkt. Politieauto's en ander verkeer op de achtergrond, dat tot ergernis van de klassieke muziekliefhebber ook twee bussen vol met voetbalfans bevatte. Een bijzondere ervaring. De muzikale wending van de dag zette zich voort. 's Avonds ontmoette ik een nieuwe - couchsurfer -, een fransman met een passie voor Blues.

Klassiek concert op de drukste verkeersader van BsAs

Licht vermoeid trok ik na het avondeten de stad weer in. Het lopen ging al de hele dag niet zo soepel als normaal, maar dat mocht de pret nog steeds niet drukken. Ik ontmoette de fransman in een rockcafe met originele posters van de stones, de beatles en bob marley. Hij vertelde dat we later op de avond naar een bijzondere blueslocatie zouden gaan. Een cafe in - La Boca - waar in het verleden BB king stond te spelen voor een handjevol mensen in een rokerige omgeving. Nadat ons gezelschap was uitgebreid met een argentijnse blueszangeres sprongen we in een taxi om ons naar de live-blues-avond te laten rijden. De taxichauffeur vroeg of we zeker wisten naar deze wijk te willen gaan rond dit tijdstip. Het staat niet bekend als de meest veilige buurt rond middernacht. Het maakte het blues verhaal avontuurlijker en toen we de deur van de taxi openden konden we de band gelukkig al horen. We kwamen terecht in een cafe die aandeed als een huiskamer. Een filmische setting waarin zo'n vijfentwintig mensen geamuseerd naar de band zaten te luisteren. Ik bestelde een liter bier uit de diepvries achter de bar en samen met mijn nieuwe vrienden vonden we het laatste lege tafeltje. Het was fantastisch. Het was een bluesavond zoals die bedoeld is. De dikke dronkenlap was met iedereen vrienden, de vrouw in het gouden jurkje versierde als gewoonlijk het hele dorp en de barvrouw was de mooiste van allemaal. Het beste bandlid, een aangeschoten gitarist, was ook de meest onverzorgde met bruine tanden en vet haar. De andere aanwezigen waren iets minder uitgesproken en dan ook oninteressant om over te schrijven. Ik schudde mijn hoofd heen en weer op het ritme van de muziek in navolging van mijn buurman en vermaakte me bijzonder goed. De muzikanten werden soms afgewisseld waardoor we die avond zowel sax als mondharmonica hoorden en zowel zangers als zangeressen. Toen de universele blues zijn laatste noot had gezongen maakte de band plaats voor een tango zangeres met dito gitarist. De nacht werd op een Argentijnse manier uitgezongen, voor de eerste keer in deze hoofdstad hoorde ik deze typische muziek live. De dag had langer geduurd dan verwacht en toen ik eindelijk mijn bed zag begonnen de vogels al te zingen. Ik plofte neer op mijn bed en constateerde dat mijn enkels dikker waren dan normaal. Na het uittrekken van mijn schoenen schrok ik van mijn voeten. Er hadden zich gele blaren bovenop mijn voeten gevormd. Geen wonder dat het lopen die dag niet zo soepel verliep. Ik baalde en viel als een blok in slaap.

Op de zondagochtend werd ik verstoord uit mijn slaap door een telefoontje. Ik antwoordde met een enthousiaste - ja - op de vraag of ik zin had om te lunchen. Ik hing de telefoon op en keek naar mijn voeten, dat werd dus geen lunch. De gele blaren zagen er zorgelijk uit en er moest actie worden ondernomen. Bij gebrek aan internet pakte ik mijn laptop in en ging de straat op voor een verbinding. Ik schaamde me een beetje voor het aangezicht van mijn voeten en de moeilijke manier waarop ik liep. Ik zag de mensen kijken en vooral denken - oe, ai, ouch, ah -. Na contact met mijn persoonlijker verpleger aan de andere kant van de oceaan, mijn bloedeigen broer bleek ik een dokter nodig te hebben. Voor de zekerheid nam ik eveneens contact op met Menzis. Zij gaven me adviezen als - als u denkt dat u een dokter nodig heeft, dan moet u gewoon gaan - en - geen idee waar je naar toe kunt, maar kies maar gewoon een ziekenhuis uit, dan zie we daarna wel wat het kost -. Heerlijk als je met skype vanuit het buitenland om advies vraagt aan een gespecialiseerde alarmlijn. Mijn geval was in ieder geval niet super urgent wat me deed besluiten op de reguliere maandag een doktor te bezoeken om uren wachttijd op de zondag te voorkomen.

In Argentinie heb je openbare en prive klinieken. De prive klinieken zijn voor mensen met een gedegen verzekering, de openbare klinieken voor iedereen en kosten dan ook geen geld. Mijn vriendelijke vriend Juan pikte me op met zijn auto en samen bezochten we het publieke ziekenhuis. Een belevenis op zich waar veel lawaai was voor een plek met het bordje - stilte -. Iemand keek naar mijn voeten, liep weg, pleegde een telefoontje en stuurde me naar huis met het advies gewoon te rusten. Met het verhaal en advies van Tim in mijn achterhoofd had ik me iets anders voorgesteld en besloten we een ander ziekenhuis te bezoeken. Een gespecialiseerde plek voor brandwonden. Ik werd snel geholpen en moest maar even gaan liggen. De snelheid waarmee er werd gehandeld verbaasde me, de harde hand waarmee werd gewerkt eveneens. Ontsmettende doek, alcohol en hup de centimeters grote blaren werden rigoreus met een schaar weg geknipt. Ik greep me vast aan het ziekenhuis bed, zweette over mijn hele lichaam en stond op het punt te schreeuwen van pijn. Het scheermesje dat te voorschijn werd gehaald maakte me onrustig maar diende gelukkig voor het verwijderen van mijn haren en niet van de laatste stukjes huid. Enkele minuten later werden mijn beide voeten in verband gewikkeld, kwam er een recept en de vermelding om op woensdagmiddag terug te komen. Dat zat er gelukkig op. In de tussentijd moet ik met de voetjes omhoog, niet te veel lopen en drie pillen per dag. Ik ben snel en goed geholpen en wacht nu dus op mijn volgende ziekenhuis bezoek. Juan heeft mij meegenomen naar zijn huis waar hij fantastisch voor me zorgt. Ik schrijf, studeer spaans en lees. Hetzelfde boek dat mij het stomme besluit deed nemen om een paar uur van de zon te genieten. Een sterke zuid amerikaanse zon die vanaf nu zoveel meer respect krijgt van deze boerenjongen.

Bloggen met de voeten in de lucht