Poepen met de deur open

Het is de week waarin Maradonna de nieuwe bonscoach van het Argentijnse voetbalteam wordt, ik mijn nieuwe appartement in het centrum betrek en waarin heel Buenos Aires meezingt met REM. Zoals jullie gewend zijn doe ik als jullie persoonlijke Argentinie correspondent verslag. De week begon met mijn eerste serieuse verhuizing in Buenos Aires. Ik verruilde het dorpsgevoel van - La Lucila - voor het altijd bruisende - Recoleta - in centrum van Buenos Aires. Het appartement waarin ik inmiddels een paar dagen woon is eigendom van de familie van een vriendin. Hier woonde eerder dit jaar de inmiddels overleden oma samen met een tante. Zolang het appartement nog niet verkocht is kan ik er tijdelijk wonen. Het voelt heerlijk om m'n eigen plek te hebben. Het appartement is buitenproportioneel groot voor iemand die alleen woont. Ik beschik over 2 badkamers, 4 slaapkamers, een grote woonkamer met balkon en een keuken waarin je prima voor een heel weeshuis kan koken. De schilderijen en de meubels in het huis ademen een Argentijnse, katholieke sfeer die mij soms het gevoel geven in een museum te wonen. Ik vind het fantastisch, het is inspirerend en de overdosis aan ruimte zorgt voor een enorm gevoel van vrijheid. Nu ik er een paar dagen woon voel ik me al helemaal thuis bevestigd door de manier waarop ik toiletteer. Hoewel ik nu in het centrum woon, is het appartement enorm stil. Ik hoor de vogels fluiten en kon in het begin amper geloven dat ik na het nemen van de lift midden in een van de drukste winkelstraten van de stad sta, heerlijk.

....

Aan de andere kant van de straat bevindt zich cafe - Shamrock -, volgens insiders een van de beste cafes van de stad. Dit werd afgelopen donderdag bevestigd door mijn eerste bezoek dat werd gekenmerkt door mooie mensen, fantastische muziek (rock in het cafegedeelte, electro in de kelder) en een vertrek in de ochtend. Mijn Argentijnse vrienden brachten een toost uit op mijn nieuwe woonkamer in de vorm van een cafe. Met de dansmuziek nog in de oren en de alcohol nog in het bloed begin ik de dag erna aan mijn tweede spaanse les. Ik boek langzaam maar gestaag vooruitgang en droom over een tijd waarin ik de beeldschone meiden van het cafe aan de overkant voorzie van spaanse gedichten.

Dé plek om te schrijven

Maradonna wordt de nieuwe bondscoach. De stad in rep en roer. Diego Maradonna, die tot meerdere malen toe op sterven na dood was gaat nu de nationale trots, het Argentijnse voetbalteam, leiden. Voetbal is religie in deze stad, of soms zelfs meer dan dat. Er bestaat een - Maradonna kerk - die deze week zijn verjaardag vierde in de vorm van een kerstviering. Tijdens een van de vele therapien die Maradonna volgde verklaarde de therapeut dat Maradonna maar een probleem heeft: 'Diego denkt dat hij God is'. Met deze wetenschap breekt er een nieuwe periode aan in de Argentijnse voetbalgeschiedenis waarin ik weinig vertrouwen heb. Een trotse Argentijn die denkt met zijn hart en niet met zijn hoofd zoals een van de Argentijnse voetbalspelers verklaarde tegenover de pers. Het is voor mij in ieder geval de uitgelezen mogelijkheid om Maradonna in levende lijve te zien tijdens een voetbalwedstrijd van het Argentijnse team in deze hoofdstad. Mijn pasgekochte hardloopshirt in Argentijns lichtblauw zal aan de zijlaan vast niet mistaan. Luisterend naar de Spaanse radio hoorde ik de promotie voor een festival gesponseerd door de grootste telecom aanbieder van het land. Het ging om - Personal Fest 2008 - met vier grote namen: The Mars Volta, de Kaiser Chiefs, Bloc party en REM. Meer dan genoeg reden om zo snel mogelijk in het bezit te komen van een ticket om weer eens lekker los te gaan op een festivalwei. De organisatie probeerde in zijn promotiecampagne het publiek te enthousiasmeren om zich te kleden in -elegante sport-. Een modeverschijnsel dat ik nog niet eerder had opgemerkt in deze stad. De helft van je outfit is netjes (een colbert met stropdas bijvoorbeeld), de andere helft is sportief (bijvoorbeeld een fietsbroekje met sportschoenen). Als we zaterdags aankomen op het festivalterrein zien ik jongeren in alle soorten en maten voorbij komen, behalve in elegante sport. Het mocht de pret niet drukken. Een kwartier nadat ik de toegangspoortjes ben gepasseerd sta ik vooraan bij het podium te springen op de scheurende gitaren van The Mars Volta. Een waanzinnige band met een uitzinnig publiek. Ik sta te feesten met Argentijnse rockers waarvan het overgrote deel een vergelijkbaar kapsel heeft als de mijne. Tegen de tijd dat het concert is afgelopen druip ik af met een kletsnat T-shirt. Collectief zweten en stinken, dat is lang geleden en volgens mij heb ik het gemist. Twee minuten later begint Bloc party met een ijzersterke sound maar zonder een enthousiast publiek, we besluiten ons alvast te postioneren voor het optreden van de Kaiser Chiefs aan de andere kant van het terrein. De Engelsen komen een half uur later enthousiast het podium op rennen en hebben het publiek direct met zich mee. Na vier nummers is het tijd voor de superhit en schreeuwen we met duizenden mensen - Ruby, Ruby, Ruby -. Het energieke optreden wordt treffend afgesloten en ik zing nogmaals enthousiast mee met de lyrics en denk aan Nederland: - Oh my god, I can't believe it, I've never been this far away from home -. Na het optreden proberen we een biertje te pakken maar dit blijkt onmogelijk op de argentijnse festivals. Er is geen alcohol toegestaan, het publiek probeert zich desalniettemin massaal te verdoven met de meegebrachte illegale wiet.

REM op Personal Fest 2008 (foto: flickr.com)

REM gaat het festival afsluiten met een twee uur durende show. Het publiek is door het dolle heen als de mannen van REM, inmiddels niet meer de jongsten, het podium opkomen. Na elk nummer werd er een - ole, ole, ole - ingezet en schreeuwt men massaal - REM, REM, REM -. Zelfs tussen de nummers springt de menigte door. De band geniet zichtbaar van het publiek en staat als een huis. Met z'n allen zingen we de klassiekers als - everybody hurts - en - Imitation Of Life -. Tegen het einde van het concert hebben we ons helemaal naar voren weten te feesten en staan we op enkele meters van het podium. Als de band - Loosing my relgion - inzet kent het festival zijn hoogtepunt. Nog nooit heb ik zoveel mensen zo hard en enthousiast zien meezingen, grandioos! Nooit gedacht dat een band als REM zo populair zou zijn onder zo'n jong publiek in Argentinie. Voldaan loopt het festivalterrein leeg en wij besluiten het feestje nog even voort te zetten in het centrum. Na een goede slaapsessie is het vandaag zondag: nagenieten, uitrusten, muziek maken en schrijven; een zondag zoals die bedoeld is.

Woonkamer
Sfeerimpressie appartement

Slaapkamer
Sfeerimpressie
Balkon

Katholiek