Weekend in Buenos Aires. Ik wordt wakker en zet hard muziek aan. De zaterdag gaat gevierd worden. Alweer een week geleden plaatste ik mijn laatste bericht. Aangemoedigd door het grijze weer kruip ik achter m'n computer. Het is de week waarin alles vanzelfsprekend begint te worden. Ik ken de stad inmiddels, en de Argentijnen kennen mij. Half slapend stap ik 's morgens in de trein om naar m'n werk te gaan. Dit werk begint al aardig te wennen en bevalt dan ook een stuk beter dan de eerste week. De ontoegankelijkheid van enkele Argentijnse collega's waar ik tegen opliep in het begin blijkt een taal en cultuur probleem te zijn. Ze spreken engels als het moet maar voelen zich hierbij soms hoogst ongemakkelijk. Het knaagt aan hun Argentijnse ego om in het bijzijn van collega's in gebrekkig engels uit te leggen wat er moet gebeuren. Een extra reden om zo snel mogelijk spaans te leren. Op verzoek werk ik nu van maandag tot en met donderdag zodat ik de vrijdag aan het studeren van spaans kan besteden.
Uitzicht + slaapplek La Lucila
Op mijn laatste werkdag van deze week word ik meegenomen naar een project in uitvoering. In het centrum van Buenos Aires betreden we een groot pand dat wordt omgebouwd tot een luxe appartment. Er lopen zo'n tien bouwvakkers rond die dit bezoek kleur zullen geven. Het is een levend schouwspel waarin iedereen zijn rol speelt. De man met het te korte t-shirt waakt over het touw met de emmer. Hier wordt om de tien minuten puin mee afgevoerd. Aan z'n gezicht is af te lezen dat hij van deze dankbare klus een ontspannen dagtaak heeft gemaakt. Even verder op is een indiaan bezig de drilboor te repareren terwijl twee collega's op afstand nietszeggende instructies geven. Deze bouwvakkers zijn ongetwijfeld allen Argentijn maar verschillen allen van uiterlijk. Voor een naive buitenstaander als ik lijkt de rootst hun oorsprong te vinden in Italie, Peru, Turkije, Spanje en Argentinie. Terwijl ik het T-shirtje met opdruk bestudeer van de dikke stucadoor overlegt mijn collega druk met de airconditioning specialist. Tijdens dit onverstaanbare gesprek bestudeer ik de bouwtechnieken van het bouwteam dat zich bijzonder goed zou laten lenen voor een Argentijnse variant van - het roer om, in Argentinie staat een huis - of een willekeurig ander televisieprogramma bestemd voor mensen die weinig in hun eigen huis veranderen. Aangekomen op de eerste verdieping van het pand zijn de bouwvakkers zonder bilspleet bezig om een - één meter lijn - op de wanden af te tekenen. Verrast kijk ik naar de tuinslang die wordt gebruikt. Maar natuurlijk; de wet van de communicerende vaten. Het waterpeil in de tuinslang wordt gebruikt om de benodige één meter lijn af te tekenen op de wanden. Ik herinner me een foto uit Afrika waar men tijdens het bouwen een bankbiljet gebruikt voor het verkrijgen van een negentig graden hoek. Misschien had ik dit niet moeten vertellen aan de architecte gezien ze verontwaardigd de vergelijking tussen Afrika en Argentinie om zeep helpt zonder te begrijpen dat dit niet de intentie van mijn verhaal was. Zo'n verhaal vertel je aan een vriend en niet aan een trotse Argentijn, ik had beter moeten weten. Nadat ik geconcludeerd heb dat ze hier nog nooit van - voorstrijkmiddel - gehoord hebben verlaten we de bouwplaats om op kantoor weer achter onze computers te kruipen.
Treinstation La Lucila
Na het werk op donderdag spring ik de trein in voor een feestje. We gaan naar - after offix -, een feestje in club Europeo. We worden welkom geheten door een saaie Belg en ik realiseer me dat de naam van de club representatief is voor het publiek: een partij saaie Europeanen vergezeld door - gezellige - Argentijnen. De biertjes smaken er niet minder om en van de fantastische locatie, een grote patio omgeven door klassieke gevels, wordt dankbaar gebruik gemaakt door de VJ. Rond middernacht moet ik nodig de trein pakken gezien ik nog steeds buiten het centrum verblijf. Ik ben nog geen tien minuten thuis of ik wordt opgepikt door Juan om nog een paar biertjes te doen in de plaatselijke kroeg. Ik vergeet de Argentijnse context door mee te zingen met - Satisfaction - van de Stones en hetzelfde bier te drinken als in Europa. We weten de kroeg te verlaten net voordat de laatste kroeggangers uit pure wanhoop elkaar maar proberen te versieren.
Zoals gepland studeer ik spaans op de vrijdag en tref ik 's avonds voor de eerste keer mijn spaans docente. Ik moet nog veel leren en oefenen, maar ik heb er vertrouwen in. Op de vrijdag krijg ik te horen dat ik maandag kan - verhuizen - naar een tijdelijk appartement. Een enorm huis in de mooie wijk Recoleta eigendom van de familie van een vriendin. Ze gaan het verkopen en tot die tijd kan ik er in wonen. Ik heb er zin in, m'n eerste eigen plek in deze wereldstad. De tijd in La Lucila, een wijkje buiten de stad waar ik nu woon, zit er bijna op. Ik zal het uitzicht, de rust en mijn vriend Juan missen maar kijk uit naar m'n nieuwe plek in het centrum. Het weer wordt elke week warmer. De zonnige dagen zijn heerlijk en doen de stad bruisen energie en mensen. Het wordt een mooie lente in het centrum! Zonnige dag in Buenos Aires
La Lucila
3 opmerkingen:
Hola Franco,
Gracias por las maravillosas historias. Agradable que usted haya encontrado un hogar. Bajar bastante bien existe en la Argentina. Ya un amigo de Maxima encontrado ?
Saludos de Andre(Bob), Tina, Martin y Sanne
Hallo Frank
Je moeder gaf het adres van jouw site aan Froukje en ik heb het overgeschreven en ik spiek ook af en toe even bij je. Leuk hoor om je blog te lezen en je te volgen in woord en beeld. We wensen je nog een fijne tijd en laten af en toe wel even een berichtje achter
Groet uit Veendam
Alie Kruizinga
ey frank..
fijn om naar recoleta te verhuizen, alhoewel de setup met Juan helemaal niet zo gek klonk?
tja argentijnen en nationale trots.. toch knap dat dat zo sterk ontwikkeld is sinds eigenlijk maar weinigen er langer dan 3 generaties wonen. heb je al een fiets?
Hier wordt t fris, winterachtig en ik heb voor t eerst draadjesvlees gemaakt!
Machiel
Een reactie posten