The Dutch patient

Buenos Aires wordt onrustig van het idee dat het einde van het jaar nadert. Voordat de zomer begint moeten er veel dingen worden afgerond, deadlines alom. Ondertussen begint Nederland zijn eerste sinterklaasgedichten te schrijven. Door af en toe op de website van het NOS en nu.nl te kijken ben ik aardig op de hoogte en zag ik dit weekend de prachtige foto's van het winterweer. Het is moeilijk voor te stellen in een zonning Buenos Aires. Zo zonnig dat het me afgelopen week fataal werd. Met de voeten omhoog heb ik nu in ieder geval alle tijd om even terug te blikken op een - bijzondere - week.

Evenement van de week: massaal kussengevecht

Omdat mijn huidige appartement niet geheel aan de wensen voldoed was ik afgelopen weken op zoek naar nieuwe woonruimte vanaf december. Ik kan inmiddels een boek schrijven over de argentijnse verhuursector. Een zolder die zo stoffig was dat ik dacht dat het een berghok was, argentijnse makelaars die zes vierkante meter verhuren voor de prijs van dertig, een slaapkamer zonder ramen, een slaapkamer van vijf vierkante meter die gedeeld moest worden met iemand anders, ik ben inmiddels alles gewend. Het is vooral een markt georienteerd op Europeanen en Amerikanen die her en der goede opties biedt maar voornamelijk te duur is voor wat het is. Een logisch gevolg van vraag en aanbod die ik probeer te omzeilen. De via-via-methode werkt een stuk beter en zo kwam ik dan ook aan mijn nieuwe appartement. Vanaf half december woon ik in - Villa Crespo - op steenworpafstand van de metro. Een prachtig huis gedeeld met een Argentijnse actrice inclusief raam, koelkast, internet, woonkamer, tweepersoonsbed en gemeenschappelijk dakterras voor was en de asado's - bbq's-. Ik kijk er naar uit.

Tattoo van de zon

De opdracht voor de provincie Buenos Aires die ik afgelopen week in samenwerking met een architect deed was interessant en levert komende maand nog meer werk op. De Chai Chi bevalt goed en is ergens ook een eyeopener. Het levert meer inzicht op de houding van het lichaam en de energien die zich hierin bevinden. Tot dusver was het een prima week en besloot ik op de vrijdag van de zon te gaan genieten. Gewapend met boek en goed humeur installeerde ik mij in het park van Recoleta. Een prachtige plekje onder de zon met overzicht over het hele park. Het was vier uur lang genieten. Half versufd verliet ik het park en merkte ik op dat de vorm van mijn teenslippers was af te lezen op de huid van mijn voeten. Ik was een beetje verbrand. 's Avonds voelde ik mijn armen en benen gloeien, de diagnose - een beetje - verbrand bleek een understatement te zijn. Een slechte nacht volgde. Een gloeiende, woelende Frank in een zwoel Buenos Aires. Nadat ik langzaam was opgestaan, voorzichtig een douche had genomen en me had aangekleed besloot ik dat het geen dag was om me aan te stellen. Het was weekend en er stond van alles op het programma. Schoenen aan en de deur uit.

Plezierige oorlog

De promotie van de - world press photo - tentoonstelling had mijn aandacht getrokken. Een Nederlands initiatief gestart in 1955 wat bij het bezoek reclame opleverde van - The Dutch postcode Lottery -, ik grijnsde en was blij dat de Argentijnen het bestaan van - Gaston - in ieder geval bespaard bleef. Een prachtige en vooral indrukwekkende tentoonstelling die jullie misschien ook gezien hebben deze maand. Ik verliet het cultureel centrum met een zwaarmoedig gevoel na alle ellende die ik gezien had op de foto's van Irak, Afghanistan, Nairobi en Darfur. In een rijk Europa en een zonning Argentinie is het makkelijk om alle - shit - in de wereld te vergeten, en dat is voor de eigen gemoedsrust soms maar beter ook. Met mijn eigen camera op zak was het nu tijd om zelf de journalist uit te hangen in een - oorlog - die alleen plezier als doel had; een massaal kussengevecht.

Broederliefde

Bij het - Planetarium - hadden zich honderden mensen verzameld met kussens van bed, bank of buurman. Om zes uur werd het startsignaal gegeven en brak het massale gevecht los. Een groen grasveld, een goudgele zon en gelukkige mensen die erop los sloegen. Een prachtig gezicht. Kleine concentraties onstonden rondom opmerkelijke figuren die het vervolgens zwaar moesten ontgelden. 'We pakken die gast in het rood!' en 'Zie die groep meisjes daar, we zullen ze krijgen'. Ook de verslaggever met cameraman werd onder vuur genomen, niemand bleef gespaard. Ik nam ondertussen veel foto's en vroeg me af wanneer het feestje zal eindigen. Het grasveld werd steeds witter van veren, schuimrubber en andere soorten vulling. Een half uur ging voorbij, een uur ging voorbij en zels na twee uur waren er nog steeds mensen aan het vechten. Nieuwe vormen van het gevecht werden geintroduceerd; de meute bijvoorbeeld in twee linies verdelen op tien meter afstand van elkaar. Er werd vervolgens geschreeuwd, afgeteld en er brak weer een nieuw gevecht uit. De energie en het plezier die ik gedurende twee uur waarnam was uniek en intens. De cultuur had me weer weten te verassen en te fascineren. Wat een enthousiasme! I Het verhaal is hopelijk af te lezen uit de geschoten foto's.

De linies maken zich klaar

Vader en zoon

Slagveld

Het was niet het enige evenement van de wereldstad die dag. De - Berlin Philharmonic orchestra - verzorgde een gratis concert midden op de drukste verkeersader van de stad, de avenida de 9 julio. Daar waar normaal het verkeer raasde stond nu een groot podium met duizenden bezoekers. Duitssprekende musici met een van origine Argentijnse dirigent. Prachtige muziek dat helaas beperkt werd versterkt. Politieauto's en ander verkeer op de achtergrond, dat tot ergernis van de klassieke muziekliefhebber ook twee bussen vol met voetbalfans bevatte. Een bijzondere ervaring. De muzikale wending van de dag zette zich voort. 's Avonds ontmoette ik een nieuwe - couchsurfer -, een fransman met een passie voor Blues.

Klassiek concert op de drukste verkeersader van BsAs

Licht vermoeid trok ik na het avondeten de stad weer in. Het lopen ging al de hele dag niet zo soepel als normaal, maar dat mocht de pret nog steeds niet drukken. Ik ontmoette de fransman in een rockcafe met originele posters van de stones, de beatles en bob marley. Hij vertelde dat we later op de avond naar een bijzondere blueslocatie zouden gaan. Een cafe in - La Boca - waar in het verleden BB king stond te spelen voor een handjevol mensen in een rokerige omgeving. Nadat ons gezelschap was uitgebreid met een argentijnse blueszangeres sprongen we in een taxi om ons naar de live-blues-avond te laten rijden. De taxichauffeur vroeg of we zeker wisten naar deze wijk te willen gaan rond dit tijdstip. Het staat niet bekend als de meest veilige buurt rond middernacht. Het maakte het blues verhaal avontuurlijker en toen we de deur van de taxi openden konden we de band gelukkig al horen. We kwamen terecht in een cafe die aandeed als een huiskamer. Een filmische setting waarin zo'n vijfentwintig mensen geamuseerd naar de band zaten te luisteren. Ik bestelde een liter bier uit de diepvries achter de bar en samen met mijn nieuwe vrienden vonden we het laatste lege tafeltje. Het was fantastisch. Het was een bluesavond zoals die bedoeld is. De dikke dronkenlap was met iedereen vrienden, de vrouw in het gouden jurkje versierde als gewoonlijk het hele dorp en de barvrouw was de mooiste van allemaal. Het beste bandlid, een aangeschoten gitarist, was ook de meest onverzorgde met bruine tanden en vet haar. De andere aanwezigen waren iets minder uitgesproken en dan ook oninteressant om over te schrijven. Ik schudde mijn hoofd heen en weer op het ritme van de muziek in navolging van mijn buurman en vermaakte me bijzonder goed. De muzikanten werden soms afgewisseld waardoor we die avond zowel sax als mondharmonica hoorden en zowel zangers als zangeressen. Toen de universele blues zijn laatste noot had gezongen maakte de band plaats voor een tango zangeres met dito gitarist. De nacht werd op een Argentijnse manier uitgezongen, voor de eerste keer in deze hoofdstad hoorde ik deze typische muziek live. De dag had langer geduurd dan verwacht en toen ik eindelijk mijn bed zag begonnen de vogels al te zingen. Ik plofte neer op mijn bed en constateerde dat mijn enkels dikker waren dan normaal. Na het uittrekken van mijn schoenen schrok ik van mijn voeten. Er hadden zich gele blaren bovenop mijn voeten gevormd. Geen wonder dat het lopen die dag niet zo soepel verliep. Ik baalde en viel als een blok in slaap.

Op de zondagochtend werd ik verstoord uit mijn slaap door een telefoontje. Ik antwoordde met een enthousiaste - ja - op de vraag of ik zin had om te lunchen. Ik hing de telefoon op en keek naar mijn voeten, dat werd dus geen lunch. De gele blaren zagen er zorgelijk uit en er moest actie worden ondernomen. Bij gebrek aan internet pakte ik mijn laptop in en ging de straat op voor een verbinding. Ik schaamde me een beetje voor het aangezicht van mijn voeten en de moeilijke manier waarop ik liep. Ik zag de mensen kijken en vooral denken - oe, ai, ouch, ah -. Na contact met mijn persoonlijker verpleger aan de andere kant van de oceaan, mijn bloedeigen broer bleek ik een dokter nodig te hebben. Voor de zekerheid nam ik eveneens contact op met Menzis. Zij gaven me adviezen als - als u denkt dat u een dokter nodig heeft, dan moet u gewoon gaan - en - geen idee waar je naar toe kunt, maar kies maar gewoon een ziekenhuis uit, dan zie we daarna wel wat het kost -. Heerlijk als je met skype vanuit het buitenland om advies vraagt aan een gespecialiseerde alarmlijn. Mijn geval was in ieder geval niet super urgent wat me deed besluiten op de reguliere maandag een doktor te bezoeken om uren wachttijd op de zondag te voorkomen.

In Argentinie heb je openbare en prive klinieken. De prive klinieken zijn voor mensen met een gedegen verzekering, de openbare klinieken voor iedereen en kosten dan ook geen geld. Mijn vriendelijke vriend Juan pikte me op met zijn auto en samen bezochten we het publieke ziekenhuis. Een belevenis op zich waar veel lawaai was voor een plek met het bordje - stilte -. Iemand keek naar mijn voeten, liep weg, pleegde een telefoontje en stuurde me naar huis met het advies gewoon te rusten. Met het verhaal en advies van Tim in mijn achterhoofd had ik me iets anders voorgesteld en besloten we een ander ziekenhuis te bezoeken. Een gespecialiseerde plek voor brandwonden. Ik werd snel geholpen en moest maar even gaan liggen. De snelheid waarmee er werd gehandeld verbaasde me, de harde hand waarmee werd gewerkt eveneens. Ontsmettende doek, alcohol en hup de centimeters grote blaren werden rigoreus met een schaar weg geknipt. Ik greep me vast aan het ziekenhuis bed, zweette over mijn hele lichaam en stond op het punt te schreeuwen van pijn. Het scheermesje dat te voorschijn werd gehaald maakte me onrustig maar diende gelukkig voor het verwijderen van mijn haren en niet van de laatste stukjes huid. Enkele minuten later werden mijn beide voeten in verband gewikkeld, kwam er een recept en de vermelding om op woensdagmiddag terug te komen. Dat zat er gelukkig op. In de tussentijd moet ik met de voetjes omhoog, niet te veel lopen en drie pillen per dag. Ik ben snel en goed geholpen en wacht nu dus op mijn volgende ziekenhuis bezoek. Juan heeft mij meegenomen naar zijn huis waar hij fantastisch voor me zorgt. Ik schrijf, studeer spaans en lees. Hetzelfde boek dat mij het stomme besluit deed nemen om een paar uur van de zon te genieten. Een sterke zuid amerikaanse zon die vanaf nu zoveel meer respect krijgt van deze boerenjongen.

Bloggen met de voeten in de lucht

Alles kan, alles mag

Hier zit ik dan, in de stad waar alles kan en alles mag. De stad waar ik in de bus spring terwijl hij nog rijdt, de straat oversteek bij groen, maar toch nog omver wordt gereden. De stad waarin motorrijders met de helm in de hand rijden, en de taxichauffeur jouw favoriete muziek net zo hard draait als jij wil. Als twee complete ramen in een trein ontbreken is er meer reden om harder te rijden dan om het treinverkeer plat te leggen. Het is rauw, sexy en genieten. Nadat ik me afgelopen week drie keer had uitgeslapen vond ik het tijd worden voor nieuwe uitdagingen. Het – elke dag zaterdag concept – is wegens gebrek aan potentie dan ook aan de kant geschoven en inmiddels ben ik weer aan het werk. Deze week op een laag pitje met wat kleine projecten, vanaf volgende week eveneens een vaste baan voor 6 uur per dag. Ondertussen zoek ik een nieuwe appartement in één van de – ex-Vogelaarwijken – van Buenos Aires, dit keer mét koelkast.

Groen

Om het brein fris te houden en het lichaam gezond loop ik in de warme avonduren hard. Een nieuwe dimensie werd toegevoegd door het bijwonen van een Tai Chi les afgelopen week. De meridianen in mijn lichaam voelden zich dusdanig op hun gemak dat er hier is besloten om me vanaf nu twee keer per week toe te leggen op deze chinese vorm van sporten. Een handige bijkomstigheid is dat ik op deze manier snel de spaanse termen van het menselijk lichaam leer kennen. Vanaf nu spreek ik zoveel mogelijk spaans met vrienden en locals, de zogeheten – portenos -. Het is gebrekkig communiceren, maar sinds ik hier een paar dagen geleden mee ben gestart een fantastische ervaring.

Geldtransport

Afgelopen donderdag zat ik in het theater. Een – neefje van – trad op met band en daar zaten we dan op rood suede stoelen. Het theater en het podium deed op de een of andere manier denken aan de muppetshow en het toneel van de de middelbare school. Het doek werd omhoog getrokken en bij het zien van de band werd dit gevoel nog eens versterkt. De bassist zag er uit als – Frodo -, de gitarist als – Duimelot – en de geschilderde bomen als achtergrond maakten het sprookje compleet. Nadat de drummer had afgetikt bleek mijn voorbarige conclusie, minder voorbarig te zijn dan gehoopt. Een waardeloze band die zich voordeed als de beste rockband van Zuid Amerika. Ik dacht even terug aan het fantastische festival met REM. Tot mijn verbazing was het publiek wederom compleet uitzinnig. Het vooroordeel dat je vanuit een theaterstoel een band niet echt kunt waarderen bleek hier niet op te gaan en bij de laatste drie nummers werd er gesprongen, geschreeuwd en gedanst. Of het aan de talloze meegebrachte familieleden en vrienden lag of dat het toch meer een cultuurkwestie betreft weet ik niet. Het is in ieder geval duidelijk dat in deze stad meer dan genoeg energie, enthousiasme en soul aanwezig is om op willekeurige momenten te worden ingezet.

Streetart

De argentijnen zijn dol op hun – asado -, wat zoveel betekent als een barbeque met vlees, vlees en nog eens vlees. De asado’s vinden voor zover ik weet plaats in tuinen, op dakterassen en in patio’s. Vooral de dakterassen in deze stad zijn fascinerend. Door de beperkte hoogbouw heb je vanaf een, collectief, dakterras van een flat vaak een prachtig uitzicht over de stad. Dit was het geval afgelopen zaterdag tijdens mijn eerste asado. Dit keer helaas geen typisch Argentijnse aangelegenheid door de aanwezigheid van een overmaat aan falafel in plaats van vlees. Het mocht de pret niet drukken. Het weer zat wat minder mee. De vrijdag ervoor zweette de stad nog met temperaturen boven de dertig graden. ’s Avonds werd ik onrustig van een water-geluid in onze patio. Ik probeerde het geluid thuis te brengen, maar kwam niet verder dan dat iemand zijn waterbed aan het legen was in onze binnentuin. Een absurd idee, want wie zal het in zijn hoofd halen om rond middernacht voor het slapen gaan besluiten zijn waterbed leeg te gooien. Ik in ieder geval niet. Een kwartier later realiseerde ik mij dat ik het geluid van storm en regen al bijna was vergeten. Voor het eerst in de zes weken die ik hier nu ben regende het, wat een verademing. Vrolijk sprong ik uit mijn bed op de zaterdagmorgen en trok ik mijn warmste kleren aan. Toch nog een europees dagje herfst in november, hier in Buenos Aires. Lekker. De stad was compleet afgekoeld en er waaide een aangenaam koud windje door de straten. Dezelfde wind die we liever kwijt dan rijk waren tijdens onze barbecue op de zaterdagavond. Toen het feestje zijn hoogtepunt wel bereikt had liet ik mij afzetten bij de volgende party. Er was een heus paswoord nodig om binnen te komen. Nadat ik de uitsmijter diep in de ogen had gekeken en – Yo robot – in zijn oor had gefluisterd kon ik naar binnen. Een bar met als thema robots terug te vinden door de projecties, de mini tentoonstelling van speelgoed robots en vooral de vette electronische beats die het feestje domineerden. Dansen alsof het je laatste dag is, me gusta!

De zondag werd er gestudeerd, het zoveelste appartement bezocht, in de zon gechillt en werd er afgesloten met een bescheiden feestje in een bar waarin iedereen zich zorgen maakte over zijn schoenen, helaas. Deze week aan de photoshop voor het werk, aan de chai chi voor het lichaam en de gitaar voor de geest. Nog een paar weken en de winter begint die nu al in de boeken gaat als de warmste ooit...

Change

Zondagavond in Buenos Aires. Met een licht bezweet hoofd kruip ik achter mijn computer. De temperaturen lopen op, het dagelijks ritme vertraagt en ik geniet. Vandaag bezocht ik de markt in San Telmo en sloot ik de middag af in het park. Park Lezama, de plek waar spaans ontdekkingsreiziger Pedro de Mendoza in 1536 voor het eerst voet aan wal zette in Buenos Aires. Een plek waar de geschiedenis van Buenos Aires begint. Het gras dat enkele eeuwen geleden werd plat getrapt door Spaanse soldaten bood vandaag een prima ondergrond voor een kort middagdutje, zo'n siesta is zo gek nog niet. Ik droom heerlijk weg terwijl aan de andere kant van de oceaan Jan Bos precies in het startschot valt en FC Groningen hun vijfde doelpunt binnen tikt. Als ik even later wakker wordt denk ik terug aan de week waarin niet alleen de wereld een beetje veranderde door de verkiezing van Obama, maar ook mijn Argentijnse leven door het beeindigen van mijn baan hier.

Begraafplaats Recoleta (stadscentrum) - rechtsonder: Frank Who?

Na enkele weken te hebben gewerkt in het architectenbureau besluit ik te stoppen. De problemen met mijn nek - voornamelijk veroorzaakt door een overmaat aan computerwerk - en de beperkte - click - met de manier van werken binnen het bureau zijn de belangrijkste redenen. Change. Het is tijd om me toe te leggen op het leren van spaans, het ontdekken van de stad, het vinden van een vast een appartement, het maken van muziek en het zoeken van nieuwe uitdagingen in werk en sport. Het is de dag van de verkiezingen in Amerika die evenals in de rest van de wereld met veel interesse wordt gevolgd. 's Avonds toost ik op mijn - nieuwe - vrijheid met vrienden en zie ik Obama op een overwinning afstevenen vlak voordat ik ga slapen. Als ik wakker wordt blijkt inderdaad dat de VS vanaf volgend jaar een zwarte president krijgt. De kranten staan vol met dit revolutionaire bericht. Dit zorgde er echter niet voor dat alle voorpagina's werden gedomineerd door het Amerikaanse nieuws. Door enkele uitspraken van Maradonna worden sommige voorpagina's ingevuld door een Amerikaanse-verkiezings-kop met een foto van de Argentijnse voetbalcoach tijdens een persconferentie. Tekenend. Als herinnering van dit historische moment probeer ik een van de kranten te kopen. In mijn beste Spaanse vraag ik de krantenverkoper wat zijn krantje op tabloid formaat mag kosten. Hoewel ik al tot duizend kan tellen in het spaans begrijp ik weinig van zijn uitgebreide antwoord. Uiteindelijk betaal ik vijfentwintig cent. Later die dag kom ik erachter dat het door mij gekochte - bewaarexemplaar - een gratis krant betreft. Ik moet lachen om mijn gestuntel.

Argentijnse krant - Overwinning Obama

Het weekend staat voor de deur en voordat ik heb open gedaan zit ik al in een taxi op weg naar een feestje. Via via worden we meegenomen naar een besloten jazz avond in La Boca. Deze wijk is bekend vanwege zijn wereldberoemde voetbalclub, de - Boca Juniors - en wordt gesierd door een kleurrijk centrum. Een toeristische plek overdag, een af te raden plek in de nacht - wanneer je alleen bent -. Nadat we voor de deur worden afgezet door de taxi betreden we het huis. Op de trap branden kleine kaarsjes ter verlichting en terwijl we naar de eerste verdieping van het pand lopen horen we de muziek al op de achtergrond. Na de trap volgt de binnenplaats waar mensen op de grond zitten te luisteren naar drie buitengewoon goede jazzmuzikanten. Het sfeertje wordt niet alleen neergezet door de muziek, maar minstens zo zeer door de onverlichte huizen rondom de binnenplaats, het oude art nouveau afdakje, de gekleurde gevel met geïmproviseerde bar waarin bier uit een olievat met ijs wordt verkocht, de bouwlamp die de band sfeervol van onderen belicht en het opgespannen bedlinnen waarop beelden worden geprojecteerd. Nadat de muzikanten moeiteloos van instrument hebben gewisseld wordt het volgende - fusion-nummer - ingezet dat doet denken aan de muziek van - John Scofield -. Na het tweede bandje trekken we de conclusie dat het een gaaf feestje is, maar het toch tijd wordt om te dansen. We springen in de auto en staan even later te springen op een van de populairste ska-bands van Argentinië, de - Fabulous Cadillacs - te midden van een uitzinnige menigte. Bij het eerste rondje bier ontvangen we een nummer die later van de avond van pas kan komen, aldus de barvrouw. Na het energieke optreden worden er een aantal nummers opgenoemd door de DJ en blijken er T-shirts te worden verloot. Terwijl mijn vrienden de prijzen op een cijfer na aan zich voorbij zien laten gaan, haal ik het winnende nummer uit mijn broekzak. Ik kan mijn zwarte Argentijnse rock 'n roll T-shirt bij de bar ophalen. Als geluksvogel dans ik met een dubbel T-shirt verder. Het was weer een memorabele avond waarbij de vogels mij in de vroege ochtend in slaap zongen.

Op de zaterdag bezoek ik de begraafplaats van Recoleta, de wijk waarin ik woon. De dood speelt een bijzondere rol in het eren van oude Argentijnse helden. Daar waar in andere landen historische personen worden herdacht op de dag van hun geboorte, gaat het in Argentinië vooral om de dag van hun overlijden. De begraafplaats ligt midden in Buenos Aires en vormt met al zijn graven een stad op zich, vanzelfsprekend wederom gebouwd op een grid. Hier liggen de rijkste en bekendste families van Argentinië uit de geschiedenis. Zo bezoek ik het graf van de familie - Duarte - waarvan Evita onderdeel uitmaakte. De begraafplaats is tot nu toe de enige plek waar ik geen spaans hoor door de bussen vol toeristen die hier zenuwachtig rondlopen. Ik ben vooral onder de indruk van de locatie in de stad. Terwijl ik over de begraafplaats loop hoor ik auto's toeteren en zie ik op de achtergrond van alle kruizen, graven en religieuze beelden voornamelijk balkons, reclame en hoogbouw. Veel stedelijker kan een begraafplaats niet zijn, fascinerend!

Stadser dan stads

Om meer te bewegen ben ik deze week begonnen met hardlopen. Het sporten is direct een methode om de buurt wat beter te leren kennen. Deze trekt tijdens het rennen als een filmscherm voorbij en vestigd de aandacht op plekken die ik op een later tijdstip moet bezoeken. Zo beland ik bij het museum dat in het park ligt waarin ik ren. Argentijnse meesters worden afgewisseld met Nederlandse klassiekers, het achterste gedeelte van het museum is gewijdt aan de meer inspirerende moderene kunst. Zo'n vier - blokken - verder bezoek ik de Nationale Bibliotheek ontworpen door een van Argentinië meest bekende architecten: Clorindo Testa. De bibliotheek uit de vijftiger jaren is een groot blok beton op pootjes die onderdeel uitmaakt van het zogenaamde - brutalisme - waarin ook de Aula van Delft toebehoort. De plaatjes gaven mij eerder al een indruk, maar eenmaal aangekomen bij het gebouw is het boven verwachting overweldigend. Het gebouw lijkt zo massief dat het lijkt te zeggen nooit meer te zullen verdwijnen van zijn plek. De prachtige publieke ruimte op de begane grond biedt plek aan studenten en andere dagjesmensen die de plek gebruiken voor studie en ontspanning. Een mooie plek om terug te komen voor ontspanning.

Nationale bibliotheek - Clorindo Testa -

Terwijl Nederland zijn kerstballen deze week begint uit te zoeken vraag ik mij af hoe warm en dragelijk de zomer gaat worden. Des te warmer het weer, des te rustiger de stad. Misschien moet ik binnenkort een fiets gaan kopen zodat ik nog meer van de stad kan zien en me nog meer thuis voel. Taai taai poppen zitter er dit jaar in ieder geval niet in.

Gewonnen T-shirt (rock 'n roll helden Argentinië) + new stereo

Poepen met de deur open

Het is de week waarin Maradonna de nieuwe bonscoach van het Argentijnse voetbalteam wordt, ik mijn nieuwe appartement in het centrum betrek en waarin heel Buenos Aires meezingt met REM. Zoals jullie gewend zijn doe ik als jullie persoonlijke Argentinie correspondent verslag. De week begon met mijn eerste serieuse verhuizing in Buenos Aires. Ik verruilde het dorpsgevoel van - La Lucila - voor het altijd bruisende - Recoleta - in centrum van Buenos Aires. Het appartement waarin ik inmiddels een paar dagen woon is eigendom van de familie van een vriendin. Hier woonde eerder dit jaar de inmiddels overleden oma samen met een tante. Zolang het appartement nog niet verkocht is kan ik er tijdelijk wonen. Het voelt heerlijk om m'n eigen plek te hebben. Het appartement is buitenproportioneel groot voor iemand die alleen woont. Ik beschik over 2 badkamers, 4 slaapkamers, een grote woonkamer met balkon en een keuken waarin je prima voor een heel weeshuis kan koken. De schilderijen en de meubels in het huis ademen een Argentijnse, katholieke sfeer die mij soms het gevoel geven in een museum te wonen. Ik vind het fantastisch, het is inspirerend en de overdosis aan ruimte zorgt voor een enorm gevoel van vrijheid. Nu ik er een paar dagen woon voel ik me al helemaal thuis bevestigd door de manier waarop ik toiletteer. Hoewel ik nu in het centrum woon, is het appartement enorm stil. Ik hoor de vogels fluiten en kon in het begin amper geloven dat ik na het nemen van de lift midden in een van de drukste winkelstraten van de stad sta, heerlijk.

....

Aan de andere kant van de straat bevindt zich cafe - Shamrock -, volgens insiders een van de beste cafes van de stad. Dit werd afgelopen donderdag bevestigd door mijn eerste bezoek dat werd gekenmerkt door mooie mensen, fantastische muziek (rock in het cafegedeelte, electro in de kelder) en een vertrek in de ochtend. Mijn Argentijnse vrienden brachten een toost uit op mijn nieuwe woonkamer in de vorm van een cafe. Met de dansmuziek nog in de oren en de alcohol nog in het bloed begin ik de dag erna aan mijn tweede spaanse les. Ik boek langzaam maar gestaag vooruitgang en droom over een tijd waarin ik de beeldschone meiden van het cafe aan de overkant voorzie van spaanse gedichten.

Dé plek om te schrijven

Maradonna wordt de nieuwe bondscoach. De stad in rep en roer. Diego Maradonna, die tot meerdere malen toe op sterven na dood was gaat nu de nationale trots, het Argentijnse voetbalteam, leiden. Voetbal is religie in deze stad, of soms zelfs meer dan dat. Er bestaat een - Maradonna kerk - die deze week zijn verjaardag vierde in de vorm van een kerstviering. Tijdens een van de vele therapien die Maradonna volgde verklaarde de therapeut dat Maradonna maar een probleem heeft: 'Diego denkt dat hij God is'. Met deze wetenschap breekt er een nieuwe periode aan in de Argentijnse voetbalgeschiedenis waarin ik weinig vertrouwen heb. Een trotse Argentijn die denkt met zijn hart en niet met zijn hoofd zoals een van de Argentijnse voetbalspelers verklaarde tegenover de pers. Het is voor mij in ieder geval de uitgelezen mogelijkheid om Maradonna in levende lijve te zien tijdens een voetbalwedstrijd van het Argentijnse team in deze hoofdstad. Mijn pasgekochte hardloopshirt in Argentijns lichtblauw zal aan de zijlaan vast niet mistaan. Luisterend naar de Spaanse radio hoorde ik de promotie voor een festival gesponseerd door de grootste telecom aanbieder van het land. Het ging om - Personal Fest 2008 - met vier grote namen: The Mars Volta, de Kaiser Chiefs, Bloc party en REM. Meer dan genoeg reden om zo snel mogelijk in het bezit te komen van een ticket om weer eens lekker los te gaan op een festivalwei. De organisatie probeerde in zijn promotiecampagne het publiek te enthousiasmeren om zich te kleden in -elegante sport-. Een modeverschijnsel dat ik nog niet eerder had opgemerkt in deze stad. De helft van je outfit is netjes (een colbert met stropdas bijvoorbeeld), de andere helft is sportief (bijvoorbeeld een fietsbroekje met sportschoenen). Als we zaterdags aankomen op het festivalterrein zien ik jongeren in alle soorten en maten voorbij komen, behalve in elegante sport. Het mocht de pret niet drukken. Een kwartier nadat ik de toegangspoortjes ben gepasseerd sta ik vooraan bij het podium te springen op de scheurende gitaren van The Mars Volta. Een waanzinnige band met een uitzinnig publiek. Ik sta te feesten met Argentijnse rockers waarvan het overgrote deel een vergelijkbaar kapsel heeft als de mijne. Tegen de tijd dat het concert is afgelopen druip ik af met een kletsnat T-shirt. Collectief zweten en stinken, dat is lang geleden en volgens mij heb ik het gemist. Twee minuten later begint Bloc party met een ijzersterke sound maar zonder een enthousiast publiek, we besluiten ons alvast te postioneren voor het optreden van de Kaiser Chiefs aan de andere kant van het terrein. De Engelsen komen een half uur later enthousiast het podium op rennen en hebben het publiek direct met zich mee. Na vier nummers is het tijd voor de superhit en schreeuwen we met duizenden mensen - Ruby, Ruby, Ruby -. Het energieke optreden wordt treffend afgesloten en ik zing nogmaals enthousiast mee met de lyrics en denk aan Nederland: - Oh my god, I can't believe it, I've never been this far away from home -. Na het optreden proberen we een biertje te pakken maar dit blijkt onmogelijk op de argentijnse festivals. Er is geen alcohol toegestaan, het publiek probeert zich desalniettemin massaal te verdoven met de meegebrachte illegale wiet.

REM op Personal Fest 2008 (foto: flickr.com)

REM gaat het festival afsluiten met een twee uur durende show. Het publiek is door het dolle heen als de mannen van REM, inmiddels niet meer de jongsten, het podium opkomen. Na elk nummer werd er een - ole, ole, ole - ingezet en schreeuwt men massaal - REM, REM, REM -. Zelfs tussen de nummers springt de menigte door. De band geniet zichtbaar van het publiek en staat als een huis. Met z'n allen zingen we de klassiekers als - everybody hurts - en - Imitation Of Life -. Tegen het einde van het concert hebben we ons helemaal naar voren weten te feesten en staan we op enkele meters van het podium. Als de band - Loosing my relgion - inzet kent het festival zijn hoogtepunt. Nog nooit heb ik zoveel mensen zo hard en enthousiast zien meezingen, grandioos! Nooit gedacht dat een band als REM zo populair zou zijn onder zo'n jong publiek in Argentinie. Voldaan loopt het festivalterrein leeg en wij besluiten het feestje nog even voort te zetten in het centrum. Na een goede slaapsessie is het vandaag zondag: nagenieten, uitrusten, muziek maken en schrijven; een zondag zoals die bedoeld is.

Woonkamer
Sfeerimpressie appartement

Slaapkamer
Sfeerimpressie
Balkon

Katholiek

Bouwen in de stad

Weekend in Buenos Aires. Ik wordt wakker en zet hard muziek aan. De zaterdag gaat gevierd worden. Alweer een week geleden plaatste ik mijn laatste bericht. Aangemoedigd door het grijze weer kruip ik achter m'n computer. Het is de week waarin alles vanzelfsprekend begint te worden. Ik ken de stad inmiddels, en de Argentijnen kennen mij. Half slapend stap ik 's morgens in de trein om naar m'n werk te gaan. Dit werk begint al aardig te wennen en bevalt dan ook een stuk beter dan de eerste week. De ontoegankelijkheid van enkele Argentijnse collega's waar ik tegen opliep in het begin blijkt een taal en cultuur probleem te zijn. Ze spreken engels als het moet maar voelen zich hierbij soms hoogst ongemakkelijk. Het knaagt aan hun Argentijnse ego om in het bijzijn van collega's in gebrekkig engels uit te leggen wat er moet gebeuren. Een extra reden om zo snel mogelijk spaans te leren. Op verzoek werk ik nu van maandag tot en met donderdag zodat ik de vrijdag aan het studeren van spaans kan besteden.

Uitzicht + slaapplek La Lucila

Op mijn laatste werkdag van deze week word ik meegenomen naar een project in uitvoering. In het centrum van Buenos Aires betreden we een groot pand dat wordt omgebouwd tot een luxe appartment. Er lopen zo'n tien bouwvakkers rond die dit bezoek kleur zullen geven. Het is een levend schouwspel waarin iedereen zijn rol speelt. De man met het te korte t-shirt waakt over het touw met de emmer. Hier wordt om de tien minuten puin mee afgevoerd. Aan z'n gezicht is af te lezen dat hij van deze dankbare klus een ontspannen dagtaak heeft gemaakt. Even verder op is een indiaan bezig de drilboor te repareren terwijl twee collega's op afstand nietszeggende instructies geven. Deze bouwvakkers zijn ongetwijfeld allen Argentijn maar verschillen allen van uiterlijk. Voor een naive buitenstaander als ik lijkt de rootst hun oorsprong te vinden in Italie, Peru, Turkije, Spanje en Argentinie. Terwijl ik het T-shirtje met opdruk bestudeer van de dikke stucadoor overlegt mijn collega druk met de airconditioning specialist. Tijdens dit onverstaanbare gesprek bestudeer ik de bouwtechnieken van het bouwteam dat zich bijzonder goed zou laten lenen voor een Argentijnse variant van - het roer om, in Argentinie staat een huis - of een willekeurig ander televisieprogramma bestemd voor mensen die weinig in hun eigen huis veranderen. Aangekomen op de eerste verdieping van het pand zijn de bouwvakkers zonder bilspleet bezig om een - één meter lijn - op de wanden af te tekenen. Verrast kijk ik naar de tuinslang die wordt gebruikt. Maar natuurlijk; de wet van de communicerende vaten. Het waterpeil in de tuinslang wordt gebruikt om de benodige één meter lijn af te tekenen op de wanden. Ik herinner me een foto uit Afrika waar men tijdens het bouwen een bankbiljet gebruikt voor het verkrijgen van een negentig graden hoek. Misschien had ik dit niet moeten vertellen aan de architecte gezien ze verontwaardigd de vergelijking tussen Afrika en Argentinie om zeep helpt zonder te begrijpen dat dit niet de intentie van mijn verhaal was. Zo'n verhaal vertel je aan een vriend en niet aan een trotse Argentijn, ik had beter moeten weten. Nadat ik geconcludeerd heb dat ze hier nog nooit van - voorstrijkmiddel - gehoord hebben verlaten we de bouwplaats om op kantoor weer achter onze computers te kruipen.

Treinstation La Lucila

Na het werk op donderdag spring ik de trein in voor een feestje. We gaan naar - after offix -, een feestje in club Europeo. We worden welkom geheten door een saaie Belg en ik realiseer me dat de naam van de club representatief is voor het publiek: een partij saaie Europeanen vergezeld door - gezellige - Argentijnen. De biertjes smaken er niet minder om en van de fantastische locatie, een grote patio omgeven door klassieke gevels, wordt dankbaar gebruik gemaakt door de VJ. Rond middernacht moet ik nodig de trein pakken gezien ik nog steeds buiten het centrum verblijf. Ik ben nog geen tien minuten thuis of ik wordt opgepikt door Juan om nog een paar biertjes te doen in de plaatselijke kroeg. Ik vergeet de Argentijnse context door mee te zingen met - Satisfaction - van de Stones en hetzelfde bier te drinken als in Europa. We weten de kroeg te verlaten net voordat de laatste kroeggangers uit pure wanhoop elkaar maar proberen te versieren.

Zoals gepland studeer ik spaans op de vrijdag en tref ik 's avonds voor de eerste keer mijn spaans docente. Ik moet nog veel leren en oefenen, maar ik heb er vertrouwen in. Op de vrijdag krijg ik te horen dat ik maandag kan - verhuizen - naar een tijdelijk appartement. Een enorm huis in de mooie wijk Recoleta eigendom van de familie van een vriendin. Ze gaan het verkopen en tot die tijd kan ik er in wonen. Ik heb er zin in, m'n eerste eigen plek in deze wereldstad. De tijd in La Lucila, een wijkje buiten de stad waar ik nu woon, zit er bijna op. Ik zal het uitzicht, de rust en mijn vriend Juan missen maar kijk uit naar m'n nieuwe plek in het centrum. Het weer wordt elke week warmer. De zonnige dagen zijn heerlijk en doen de stad bruisen energie en mensen. Het wordt een mooie lente in het centrum!

Zonnige dag in Buenos Aires

La Lucila

Buenos Aires, Buenos Aires

Zaterdagmiddag in Buenos Aires. Na mijn eerste week werken en mijn zoektocht naar woonruimte in de stad vind ik eindelijk tijd om wat van me te laten horen. Ik heb nu al meer dan een week niets van me laten horen en dat knaagt behoorlijk. Blogstress zoals ze dat noemen. Zodra ik mijn eigen plek vind in de stad kan ik vaker wat van me laten horen, want geloof me, ik heb zoveel te vertellen dat ik geen idee heb waar ik moet beginnen. Tot nu toe is elke dag een avontuur. De Argentijnse trein waar ik onbewust ben ingestapt dendert voort en kent amper tussenstations.

Buenos Aires

Het is nu 16:15 in Buenos Aires en via skype krijg ik contact met Europa. Ik update mijn blog, Nederland en Oostenrijk zoeken het juist t-shirtje voor vanavond omdat de kroegavond al is begonnen. Het tijdsverschil voelt gek. Als 's avonds net mijn avondeten op heb, liggen sommigen van u al uren in bed te dromen. Het contact met Europa vertroebelt voor een kort moment, maar floreert nu gelukkig in het weekend.

De eerste week Buenos Aires was intens, inspirerend, onrustig, verontrustend, fascinerend, maar vooral ontzettend gaaf. Nadat ik in de eerste twee dagen zonder resultaat probeerde bij te komen van mijn reis. Bij aankomst was het ronduit overleven. Met al mijn bagage bewoog ik me moeizaam door de stad. Vermoeid had ik een vreemde perceptie van Buenos Aires. De vieze straten van mijn tijdelijke woonplaats (een Oostenrijkse coucsurfer genaamde Barbara) en de zwervende mensen langs de straat vormden niet het decor van een welkom zoals ik me dat had voorgesteld in mijn dromen. Ook de tweede dag kreeg ik weinig grip op de stad. Waar was ik terecht gekomen? Waar waren die hordes mensen die de tango dansten om het leven te vieren? Ik verbleef in het oude centrum van de stad. Prachtige plekken gecombineerd met de rauwheid van het stedelijke apparaat. Europese invloeden gecombineerd met plekken die aandeden als de derde wereld. Een buurt met veel vergane glorie. Zo waren de gevoelens de eerste twee dagen. Dagen waarin ik meer achter mijn computer zat op zoek naar een appartement, dan dat ik de tijd nam om de toeristische attracties van de stad af te gaan. M'n nieuwe leven had zo een vreemde start.

Het stadsleven

De derde dag werd ik wakker. Wakker van mijn reis, wakker in de stad waar ik nog vaak wakker ginger worden. Tijd om de eerste mensen te ontmoeten. Met mijn stadsgids probeerde ik mijn weg te vinden. Het grid waarop de stad is gebouwd domineert behoorlijk kan ik u vertellen. Alle bouwblokken heb - vanzelfsprekend - dezelfde maat (100 meter) wat niet bepaald ten goede komt van de orientatie. Als ik de weg vraag wordt alles uitgelegd in deze blokken. Iets is 12 blokken lopen in plaats van 6 minuten fietsen. Ik bezoek mijn eerste appartementen en kom er al snel achter dat het huren van woonruimte voor een Europeaan behoorlijk prijzig kan zijn. Alsof ik dat niet had kunnen verwachten. Buenos Aires, de stad, het leven, wat kwam ik hier ook alweer doen. Architectuur! In de eerste week trof ik Flavio, mijn huidige baas op zijn architectenbureau even buiten het centrum. Hij heette me van harte welkom in de stad en stelde voor om een week later te beginnen. Het lijkt gisteren dat hij me dit vertelde, maar ondertussen heb ik mijn eerste werkweek er dus al op zitten. Zijn hartelijke welkom is representatief voor de mensen in de stad. Een fijne cultuur, waar plek is voor nieuwkomers. Overal waar ik kom volgt er een kus met een warm welkom.

Kunstwerk, 's nachts gesloten, overdag geopend

De eerste week sliep ik dus bij Barbara, in die armoedige buurt waar ik eerder over vertelde. Een buurt die eigenlijk prachtig is als de zon schijnt zoals ik later die week zal merken. Op de tweede dag verzoekt Barbara mij vriendelijk het huis de dag erop te verlaten wegens miscommunicatie met een huisgenoot. Tijd om even te improviseren. Na een kort contact met Isabel, de Argentijnse architecte waarmee ik de eerste dag naar de kapper ging, verplaats ik mijn tijdelijke woonplaats naar haar appartement. Hier zal ik de rest van de week in de woonkamer eten, drinken, slapen en mijn zoektocht naar woonruimte voortzetten.

Samen met Isabel en haar broer Guillermo die ook in het huis woont is het een prachtige week. Er wordt veel gelachen, heerlijk gegeten en op de vrijdag wordt ik uitgenodigd voor een familiedinner. Ik strijk m'n overhemd en schuif 's avonds aan in de Argentijnse pizzeria. De integratie heeft de wind in de rug. Het restaurant is prachtig. Oude affiches van Tango helden, vergeelde tegels, gezellig tl-licht en een hoop kabaal. De argentijnen praten elkaar de oren van de kop en ik doe lekker mee. Ik moet zo snel mogelijk Spaans leren praten.. want hoewel er genoeg mensen engels spreken is het lastig communiceren. Inmiddels verbeterd m'n spaans met de dag. Essentieel gezien mijn engels in dezelfde mate verslechterd door het sjenglisch dat ze hier met mij proberen te spreken.

De avenida de 9 julio

In mijn eerste weekend verken ik de stad. Eindelijk kan ik de tourist uithangen. De e-mails voor woonruimte zijn na dagen van zoeken op het internet de deur uit, het is een kwestie van wachten. De stad lacht me tegemoet en eindelijk heb ik de rust gevonden om volop te genieten. De stadsdelen zijn totaal verschillend en werkelijk fantastisch. Oude gebouwen pronken met al het ornament dat ze hebben, de lelijke hoogbouw in aanbouw onderstreept de stedelijkheid. De Nederlandse ambassade heeft een prominente plek en semi-trots loop ik langs een kunstwerk dat gewijdt is aan onze koningin, natuurlijk op een oranje sokkel. De grootste straat van Buenos Aires, de avenida de 9 julio is de breedste weg die ik ooit heb gezien. Als idioten scheuren de Argentijnen over de 18-baanse autoweg. Of misschien zijn het wel 22 banen, ik heb eigenlijk geen idee. De tijd dat ik met m'n moeder door de Oost-Groningse polder reed lijkt even heel ver weg. Ik ben lyrisch en heb spontaan energie voor drie. 's Middags sta ik in de kerk bij de doop van een familielid van Isabel, 's avonds wordt er wederom gedineerd. De familie speelt een belangrijke rol in het leven van de Argentijnen. Het is onderdeel van een maatschappij waarin het collectief een veel belangrijkere rol speelt dan het individu. Als nieuwkomer is dit een enorm voordeel. Ik voel me al behoorlijk thuis in deze stad.

Daar waar doordeweeks de auto’s door de staat razen is het dit weekend uitgestorven in de straten. Iedereen zit binnen of is de stad uit. Het is heerlijk om door deze enorme stad. Ik laat me vertellen dat de hele zomer net zo vredig is als de zondagen in de lente. De zomer, die nu al te warm gaat worden, is het jaargetij bij uitstek om weinig te doen en zonder de aanwezigheid van auto’s eindelijk veilig door de stad te fietsen. Zaterdags worden we opgepikt door een vriend van Isabel om een klein dorpje genaamd Carlos Keen te bezoeken. We scheuren over de Argentijnse snelweg, betalen zo’n drie keer tol, vervolgen onze reis over onverharde wegen en tegen de tijd dat ik het idee krijg dat we op weg zijn naar de woestijn komen we aan bij het oude dorpje. Vergane glorie. Dit dorp floreerde ooit vanwege de aanwezigheid van het spoor. Het station staat er nog, maar nu de trein er al jaren niet meer rijdt is het uitgestorven. Ik ben belandt in een oude countryfilm en heb het idee dat er elk moment een cowboy uit een salon kan springen om ons te beroven. Op de achtergrond in mijn hoofd zet ik de soundstrack van – once upon a time in the west – aan. Ik loop door de straten en hoor de vogels fluiten op deze plek die op anderhalf uur rijden van Buenos Aires ligt. Ik denk aan mijn prachtige boek – honderd jaar eenzaamheid – van Gabriel Garcia Marquez. Dit zijn beelden die overeen zouden kunnen komen met de verhalen waarin hij schrijft over een dorp dat als bescheiden nederzetting begint en na jaren van groei in aanraking komt met het fenomeen trein. De trein die als een gevaarlijk monster opduikt vanuit het bos zie ik heel even voor me, de locals van Carlos Keen figureren zonder bezwaar. Tijdens onze heerlijke, gefrituurde – empanadas – bij een van de salons droom ik lekker verder. Later bezoeken we een biologische boerderij waar ze paddestoelen kweken. In langwerpige plastic zakken word stro gestopt die vervolgens in een warme ruimte wordt gehangen. Door het broeiende effect van de zakken groeien er paddestoelen uit de zakken. We verlaten dit vredige dorpje en keren terug naar het zonnige Buenos Aires. Gezien het ’s maandags een feestdag is wordt er niet gewerkt. Het is wederom uitgestorven in de straten en er wordt alles behalve gefeest. Ik bezoek deze dag twee appartementen, neem wat foto’s in de stad en zie uit naar mijn eerste werkweek die op dinsdag zal beginnen. Vandaag verplaats ik mijn tijdelijk huis van centrum naar – provincie – om tijdelijk bij Juan te gaan wonen. Juan is een couchsurfer die vlakbij mijn nieuwe werk woont en mij warm onthaald. We pakken zijn auto om een bed bij zijn ouders in een buitenwijk te halen en installeren deze een uur laten in zijn woonkamer. Deze woonkamer zal voor de rest van de week eveneens een slaapkamer zijn en is de plek waar ik op dit moment schrijf. De Argentijn die sprekend op Dave Grohl van de Foo Fighters lijkt is nu een avond al een nieuwe vriend. Hij kookt, verteld dat alles in het huis ook van mij is en geeft me mijn eigen sleutel.

Carlos Keen

Dinsdagochtend tien uur. Ik neem de trein naar mijn werk. Juan woont naast het treinstation en na 12 minuten en drie stations verder ben ik al op het architectenbureau. Heerlijk voor een stad waarin de gemiddelde reistijd een uur is. Flavio, mijn nieuwe baas, verschijnt deze morgen niet op kantoor. Ik krijg een vage instructie van een collega en kom er ’s middags rond vier uur achter dat al het werk voor niets is geweest. Het zal de cultuur wel zijn. Die de rest van de week ronduit wennen is. De chaos in de stad, heerst ook in de kantoor en komt overal in terug laat ik me vertellen. Het is leven met de dag in deze stad. Problemen oplossen die naar je toekomen, niet te veel vooruit denken. De dagen vliegen voorbij. Overdag werken, ’s avonds appartementen en sociale verplichtingen. Het schiet nog niet echt op met de woonruimte. Een zolder die al tien jaar niet is gebruikt en een kamer zonder ramen, het aanbod is minder rooskleurig dan gehoopt. Het is een kwestie van tijd. Er moet vanzelf iets langs komen dat wel goed is. Het einde van de week ben ik gesloopt. Het reizen door de stad, het werken, het slechte slapen. Ik heb een raar gevoel over mijn eerste werkweek. Het is anders dan verwacht en nog niet helemaal de uitdaging waar ik op had gehoopt. Ik zal de komende week afwachten voordat ik voorbarige conclusies trek.

Calatrava brug

Het weekend is heerlijk. Vrijdagavond speel ik op mijn vernieuwde gitaar. De broer van Isabel heeft de gitaar dusdanig verandert dat de snaren nu dichter op de hals liggen. Hij speelt nu als een zonnetje en het is vijf uur ’s morgens als ik met Juan ben uitgespeeld en gedronken. Zaterdags wordt ik wakker met een lichte kater en nadat ik me heb uitgestrekt op het balkon met uitzicht over de stad is het tijd om te schrijven. Het lukt me uiteindelijk niet om de hele tekst af te ronden. Vanavond heb ik een verjaardag van Barbara, mijn eerste slaapadres. Juan pikt me ’s middags op om te lunchen en een kadootje voor haar te kopen. Voor het eerst zie ik de rivier, de Rio de plata, waaraan Buenos Aires ligt. Op het dakterras van een restaurant lunchen we in een heerlijke strandsfeer met op de achtergrond surfers en zeilers. In de verte kun je Uruguay zien, te bereiken per boot. Een heerlijke plek waar ik zeker terug ga komen. Het is het Scheveningen van Buenos Aires en heeft meer het karakter van een dorp dan onderdeel te zijn van een wereldstad. ’s Middags koop ik een grote taart en samen met Juan spring ik in de auto voor ons feestje. Onderweg pikken we Isabel op en het lijkt even of ik al maanden in Buenos Aires ben. Het feestje begint in San Telmo en zegt zich later voort in een universiteitsgebouw. Het is een folklore feest waarbij iedereen danst. Het is alsof we in een nieuwe wereld stappen. Het wordt een groot succes. Nadat we ons moed hebben ingedronken dansen we vrolijken mee. Barbara, Juan en Isabel moeten hard lachen, deze mensen kenden elkaar twee weken geleden nog niet, maar feesten samen doordat ze alle drie mij een slaapplek hebben aangeboden. Ik ben op pad met de eigenaren van mijn hotels van de afgelopen twee weken en heb de sociale verplichtingen op deze zaterdagavond boven verwachting goed kunnen combineren. De zon schijnt als we na uren feesten thuis in slaap vallen.

Op deze zonnige zondag is het dan tijd voor het tweede deel van deze tekst. Ik haal opgelucht adem als ik deze laatste alinea typ. Nu nog even online zetten. Ik moet opschieten, want over een uur komt Juan mij al ophalen. Er is vandaag een familie bijeenkomst en ik ben uitgenodigd. Dit wordt voor mij alweer de derde Argentijnse familie aangelegenheid, de wind in de rug, het geluk lacht me toe.........

De stad in

Biologische boerderij in Carlos Keen

Cultuur
De straat

Het plantetarium
Faculty of Law
Verkeer
De stad
De reclame

De Obilisco, in het centrum van de Avenida de 9 julio
De avenida plint

Familiedinner